«Καλό ταξίδι» Δημήτρη Γουσίδη

Χτυπημένος από τον καρκίνο, έφυγε σήμερα (30.8.2012) από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών ο συνάδελφος δημοσιογράφος Δημήτρης Γουσίδης. Είχε διατελέσει επί πέντε συνεχόμενες θητείες, πρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ.

Ο ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΣ ΤΥΠΟΣ εκφράζει τα συλληπητήριά του στους οικείους του. Αν κάτι μπορεί να αναγνωρίσει κανείς στον Δημήτρη Γουσίδη, ήταν η αυθεντικότητά του. Και παρά τις όποιες διαφωνίες σε πολιτικό-συνδικαλιστικό έπίπεδο που μπορούσε να έχει κανείς μαζί του, ένα ήταν σίγουρο: Αυτό που έλεγε, το εννοούσε, χωρίς ψεύτικα χαμόγελα και ομιχλώδη διφορούμενα στη διαδικασία της μάχης για τα δίκαια του κλάδου. Η κηδεια του θα γινει αύριο, στις 5.30 το απόγευμα, από τον μητροπολιτικό ναό Γρηγορίου Παλαμά.

Καλό ταξίδι, Δημήτρη

Ακολουθεί η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ που εξέδωσε η ΕΣΗΕΜ-Θ:

Έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Γουσίδης

30 Αυγούστου 2012

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης με οδύνη ανακοινώνει τον θάνατο του Δημήτρη Γουσίδη, ο οποίος έπειτα από πολύ σύντομη μάχη με τον καρκίνο πέθανε σήμερα σε ηλικία 73 ετών.

Εμβληματική προσωπικότητα της δημοσιογραφίας στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και ιστορικός πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών στην νεότερη διαδρομή της (1998-2008), ο Δημήτρης Γουσίδης, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και φοίτησε στο τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά νωρίς τον απορρόφησε η δημοσιογραφία, την οποία υπηρέτησε αποκλειστικά.

Διηύθυνε  επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες το Γραφείο Βόρειας Ελλάδας του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ο πρώτος διευθυντής της εφημερίδας Αγγελιοφόρος, ενώ διατέλεσε διευθυντής της ΕΡΤ Βορείου Ελλάδος και του τηλεοπτικού καναλιού «Mega» στη Μακεδονία. Τελευταίος σταθμός στη μακρά δημοσιογραφική διαδρομή του ήταν η διεύθυνση της εφημερίδας Μακεδονία.

Υπήρξε επί δεκαετία μόνιμος συνεργάτης της Σουηδικής Ραδιοφωνίας, ανταποκριτής του UPI και συνεργάτης πολλών ευρωπαϊκών περιοδικών.

Στις πολλές δημοσιογραφικές επιτυχίες του κορυφαία θέση έχει η πρώτη παγκοσμίως παρουσίαση των αρχαιολογικών ευρημάτων του Μανόλη Ανδρόνικου στη Βεργίνα.

Πραγματοποίησε αποστολές σε περισσότερες από σαράντα χώρες των πέντε ηπείρων, κάλυψε με συστηματικό τρόπο ζητήματα του απόδημου ελληνισμού και ήταν ο πρώτος Έλληνας δημοσιογράφος που συνάντησε, σε ένα μεγάλο οδοιπορικό, τους πρωταγωνιστές της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου ως πολιτικούς πρόσφυγες στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μετά την πτώση της δικτατορίας στη Ελλάδα το 1974.

Εξέδωσε τα βιβλία Όπου ζεις δεν πατρίζεις, Μάρκος Βαφειάδης–μαρτυρίες, Φλογισμένα Βαλκάνια.

Ως πρόεδρος της ΕΣΗΕΜ-Θ επί πέντε συνεχόμενες θητείες διαμόρφωσε το νεότερο πρόσωπο της Ένωσης κομίζοντας πρωτίστως την αντίληψη της εξωστρέφειας, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και της σύνδεσης με την κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό, άνοιξε τον δρόμο για την υποδοχή νέων μελών, ώστε να ενισχυθεί η παρουσία της Ένωσης σε όλη τη Μακεδονία-Θράκη, πέτυχε την ένταξη της ΕΣΗΕΜ-Θ στην Διεθνή και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων και δημιούργησε το Μορφωτικό Ίδρυμά της.

Το ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ αποχαιρετά με βαθύτατη θλίψη τον άξιο συνάδελφο και εκφράζει τα συλλυπητήριά του στους οικείους του.

Πληροφορίες για την κηδεία του Δημήτρη Γουσίδη θα δοθούν με νέα ανακοίνωση, μόλις γίνουν γνωστά τα σχετικά στοιχεία.

2 Responses to «Καλό ταξίδι» Δημήτρη Γουσίδη

  1. Ο/Η Danton λέει:

    Με τον Γουσίδη είχαμε διαφορές πολιτικές και συνδικαλιστικές. Είχαμε συγκρουστεί πολλές φορές για ζητήματα στρατηγικής και τακτικής.Σε πολλά, ήταν αγύριστο κεφάλι, μονοκόμματος. Ήξερε όμως να συνθέτει με τον δικό του τροπο. Την ώρα που σε διαολόστελνε, κοιτούσε και τα όρια, μέχρι που να το τραβήξει. Ήξερε δηλαδή με μια «γουσίδεια» επινόηση να κρατάει ισορροπίες, να ελίσσεται όχι ψεύτικα αλλά με έναν επίτηδες «χοντροκομμένο» τρόπο σαν να σε καλούσε ευθέως να πάρεις μέρος σε ένα παιχνίδι, χωρίς πολλές τσιριμόνιες, χωρίς ψευτιές. Αυτό ή το καταλάβαινες και τον κατανοούσες ως Γουσίδη ή το προσπερνούσες και το απέρριπτες. Αυτοί που το απέρριπταν, συνήθως οι άκαμπτοι οι «στημένοι», είχαν να χάσουν, γιατί ο Γουσίδης παρότι «στριμμένος» ήταν πνευματώδης, είχε φαντασία και ζωηρό μυαλό, δεν ήταν στάσιμος. Το πάλευε δηλαδή. Μπορεί να έλεγε, ακόμα και με ένταση όχι, άλλα δεν απέκλειε. Άκουγε και κρατούσε. Και είχε χιούμορ. Πικρόχολο κάποιες φορές, αλλά αληθινό, περιπαικτικό, διεισδυτικό. Απ’ τους ξεχωριστούς της «παλιάς σχολής». Άλλη στόφα, δύσκολη, που σήμερα σπανίζει. Συντηρητικός και ριζοσπάστης, κοινωνικός και ακοινώνητος. Αν δεν ήξερες τι φάση είναι, έχανες προσανατολισμό. Ειρωνικός και απόμακρος αλλά και συντροφικός στη παρέα, στην πλάκα, στη σαχλαμάρα, στους αστεϊσμούς. Περιαυτολογούσε χωρίς επιτήδευση κυρίως για να μοιραστεί, όχι για να πείσει. Ήταν με τον τρόπο του σοφός, ένας «στριμμένος» σοφός, λαϊκός και από ανάγκη αστός. Τον ζήσαμε και στις διαφορές με τα αφεντικά. Έβαζε τα θέματα. Ολόκληρα ακόμα και όταν φαινόταν ότι υποχωρούσε. Έζησε γεμάτα. Θα τον θυμόμαστε.
    Γεια σου πρόεδρε…

  2. Ο/Η Μπάμπης Μπίκας λέει:

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΟΥΣΙΔΗΣ Πάντα ζωντανός…

    Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί πως τόσο σύντομα θα έφθανε η στιγμή να γράψω για σένα… σε παρελθόντα χρόνο. Ούτε αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μόλις ώρες αφότου πέρασα από το δωμάτιο της κλινικής που βρισκόσουν.
    Μα πως είναι δυνατόν μέσα σε τόσο λίγες μέρες και πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσουμε την κρισιμότητα της κατάστασης σου; Τα έψαξες τους τελευταίους μήνες και μέσα στο κατακαλόκαιρο βρέθηκες σ’ αυτήν την περιπέτεια, όπως μας είπες ένα από τα τελευταία βράδυα που σε είδαμε.
    «Να θες πάντα να είσαι νέος», μου είπες κάποτε, του θύμισα, ξέροντας πως μιλούσα σε κάποιον, που αρνείται το συμβιβασμό με το χρόνο, τη φθορά, όλα αυτά γύρω μας που μας πονάνε -που γίνονται στη χώρα, την κοινωνία, τους ανθρώπους, σε μας τους ίδιους. Δεν άντεξες την κατάντια.
    Ο αμερικανός σκηνοθέτης Σαμ Πέκινπα είχε πεί πως θα πρέπει να είσαι τόσο δυνατός, που θα πρέπει να σε σκοτώσουν για να σε νικήσουν. Κι εσύ ήσουν και το ήξεραν όλοι.
    Από τους τελευταίους… της «παλιάς κοπής συνδικαλιστών». Ποτέ δεν ήμασταν στην ίδια συνδικαλιστική παράταξη, ούτε είχαμε τις ίδιες πολιτικές καταβολές. Μάλιστα, η σχέση μας σημαδεύτηκε από έντονες συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις στο παρελθόν. Αλλά είσαι ευθύς, χωρίς μισόλογα, περικοκλάδες και στρογγυλέματα. Σε πολλές μάχες βρεθήκαμε στην ίδια πλευρά του μετώπου και τις κερδίσαμε. Ακόμη και μετά την αποχώρησή σου από την προεδρία της ΕΣΗΕΜΘ, έκανες… το άλμα της διαφοροποίησης.
    Στήριξες κάποιους που αντιστάθηκαν. Ιδιαίτερα μέσα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Αλλά δεν άντεξες κι εσύ να βλέπεις όλα αυτά που γίνονται από κάποιους που μιά ζωή άλλα λέγανε.
    Εγώ δεν θα σε αποχαιρετήσω…, γιατί όπως λέει ο τούρκος ασίκης ποιητής Βεϊσέλ, υπάρχω στων φίλων μου την μνήμη… και τον αγώνα, θα συμπληρώναμε εμείς ξέροντας πως τιμούσες (άσχετα αν δεν συμφωνούσες πάντα) όσους σηκώνουν ανάστημα μπροστά στην αδικία των ισχυρών και των κάθε λογής παρατρεχάμενων. Και ξέρουμε ότι θα χαμογελάς βλέποντάς μας να συνεχίζουμε….

    Μπάμπης Μπίκας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *