Daily Archives: Σεπτέμβριος 8, 2017

FEST Άμεσης δημοκρατίας 2017, 2η μέρα: Τα κοινά εναλλακτική σε κράτος-αγορά και επαναδιεκδίκηση του δημόσιου χώρου. Συνεργασία των κινημάτων και ανάπτυξη κοινωνικού υποκειμένου σε αντιπαράθεση με την εξουσία. Για μια Δημοκρατία από τα κάτω.

Με την εκδήλωση-συζήτηση: «Η Δύση σε κρίση και ο εθνικισμός σε χρήση», συνεχίστηκε χθες Πέμπτη η δεύτερη μέρα του 8ου Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας, που διεξάγεται το τρέχον τριήμερο στους χώρους της θεολογικής σχολής του ΑΠΘ. Ομιλητές ήταν οι:

Φιλήμων Πατσάκης (συγγραφέας, Περιοδικό Βαβυλωνία): Η αλλαγή του εξουσιαστικού παραδείγματος και τα κινήματα,

-Δημήτρης Ρουσόπουλος (συγγραφέας): Η αντίσταση στον Τραμπ,

-και συντονιστής ο Κωνσταντίνος Σαββόπουλος (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας).

Ως κύρια σημεία των τοποθετήσεων αναδείχθηκαν: Τα κοινά ως εναλλακτική στο κράτος και την αγορά και επαναδιεκδίκηση του δημόσιου χώρου. Συνεργασία των κινημάτων και ανάπτυξη ενός κοινωνικού υποκειμένου σε αντιπαράθεση με την εξουσία.- Οι κοινωνίες αντιμέτωπες με εθνικισμό και ολοκληρωτισμό, τα ριζοσπαστικά κινήματα εν δράσει. Οι πόλεις εργαστήρι για μια Δημοκρατία από τα κάτω.

Αναλυτικά οι ομιλητές είπαν:

Κωνσταντίνος Σαββόπουλος (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας): Η Δυτική ταυτότητα σε κρίση, οι κοινωνίες αντιμέτωπες με εθνικισμό και ολοκληρωτισμό, τα ριζοσπαστικά κινήματα εν δράσει.

Οι κοινωνίες της Δύσης βρίσκονται σε εσωτερική σύγκρουση. Ισχυρά ρεύματα εθνικισμού και κρατικού ολοκληρωτισμού παλεύουν μανιωδώς να διατηρήσουν 2 πτώματα, αυτό του έθνους και αυτό του κράτους, είτε κάτω από μια Ευρωπαϊκή σημαία, είτε κάτω από μια εθνική αλλά συνεχώς τα κινήματα αντίστασης που αναπτύσσονται κερδίζουν έδαφος.

Με αυτή την αποτύπωση ο συντονιστής της συζήτησης περιγράφει την κρίση που μαστίζει την “πολιτισμένη” Δύση, το θέμα της καταστολής του διαφορετικού λόγου, της διαφορετικής ταυτότητας, της διαφορετικής κοσμοαντίληψης. Κάνοντας μια αναδρομή των τελευταίων χρόνων από τους συνοριακούς φράχτες που ορθώνονται σε όλη την Ευρώπη, την επιβολή βιομετρικών μέτρων στους πρόσφυγες, τις “μισθοφορικές” δυνάμεις καταστολής, μέχρι την ανάδυση εθνικιστικών τάσεων και το κλείσιμο του Indymedia στη Γερμανία, αλλά και την καθόλου τυχαία σύκριση των αντιφασιστικών διαδηλώσεων στις ΗΠΑ με τον ISIS είναι ενδεικτικά μιας πορείας διχασμού και συρρίκνωσης κάθε έννοιας ελευθερίας. Όλο και περισσότεροι μηχανισμοί πειθάρχησης και αποκλεισμού, μηχανισμοί που θυμίζουν έντονα δυστοπία έχουν αρχίσει να κινητοποιούνται.

Φαινόμενα που εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνονται ασύνδετα, στην πραγματικότητα συνδέονται με το νήμα, αυτού που πολλά χρόνια αποκαλούσαμε σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Τα δυτικά καθεστώτα δηλαδή έχουν ξεκινήσει να επιστρατεύουν όλα τα μέσα τους αλλά και να καλούν στη θέσπιση νέων μέτρων γιατί έχουν αρχίσει σιγά σιγά να συνειδητοποιούν πως ο μόνος τρόπος για να γίνουν δεκτές οι οικονομικές και πολιτικές αλλαγές που πρέπει να κάνουν για να συντηρηθεί ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ωμή επιβολή.

Αναφερόμενος στη δυτική ταυτότητα και επιχειρώντας τη νοηματοδότησή της τονίζει πως σε όλες τις περιπτώσεις που καταγράφει ουσιαστικά βρίσκεται η ανάγκη εμφάνισης ενός «εχθρού», υπαρκτού ή κατασκευασμένου που σημειολογικά αποτελούσε το αντίθετο. Με άλλα λόγια η επίκληση της Δύσης γίνεται σε ένα πλαίσιο σύγκρουσης με κάτι άλλο ή προστασίας από κάτι άλλο. (…)Γιατί αν όντως η κουβέντα περιστρεφόταν γύρω από τις πραγματικές διαφορές και ομοιότητες θα βλέπαμε πως αυτές επεκτείνονται πέρα από τα σύνορα της Δύσης, της Ανατολής, του Νότου ή του Βορρά. Από την άλλη ο “μοντέρνος εθνικισμός” που εδράζει στη ρητορική της «Λευκής Γενοκτονίας», της αντίληψης δηλαδή πως η λευκή φυλή κινδυνεύει να αλλοιωθεί ή να εξαφανιστεί αποτελεί το σημείο συμφωνίας μεταξύ όλων των ακροδεξιών στη Δύση.

Στον αντίποδα τα χαρακτηριστικά που έχουν επιδείξει αντιφασιστικά ριζοσπαστικά κινήματα και κινήματα αλληλεγγύης σε διάφορες χώρες, δείχνουν πως δεν βρίσκεται μόνο αυτός ο νέος επικίνδυνος εθνικισμός σε έξαρση αλλά πως και τα σύγχρονα κινήματα σιγά σιγά διογκώνονται και αντεπιτίθενται. Η συνάντηση ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο σε διεθνείς κινητοποιήσεις αλλά και η διαρκής ανταλλαγή εμπειριών καταργούν στη πράξη τα ιδεολογήματα του έθνους και του νεοφιλελευθερισμού. Οι κοινωνίες της Δύσης βρίσκονται σε εσωτερική σύγκρουση. Ισχυρά ρεύματα εθνικισμού και κρατικού ολοκληρωτισμού παλεύουν μανιωδώς να διατηρήσουν 2 πτώματα, αυτό του έθνους και αυτό του κράτους, είτε κάτω από μια Ευρωπαϊκή σημαία, είτε κάτω από μια εθνική αλλά συνεχώς τα κινήματα αντίστασης που αναπτύσσονται κερδίζουν έδαφος.

Στα τεχνικά εν πολλοίς διλήμματα που θέτει για την εδραίωσή του ο σύγχρονος νεοφιλευθερισμός και στη ρητορική των δύο άκρων, τονίζει πως: Όσο οι κοινωνίες αισθάνονται πως αποκλείονται από τον πολιτικό διάλογο με τις αποφάσεις των ελίτ να παρουσιάζονται ως νόμος γραμμένος πάνω σε πέτρα τόσο περισσότερο θα περιφρονούν το διεφθαρμένο και στρεβλό κοινοβουλευτικό σύστημα. Αυτό δίνει και ένα πάτημα στις ριζοσπαστικές δυνάμεις που δρουν εκτός κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να απευθυνθούν στις κοινωνίες και τα κινήματα που διαμορφώνονται με παραπάνω στόμφο. Αυτό που διαφαίνεται επίσης είναι πως όσο οι θιασώτες του ακραίου κέντρου, εκείνων των δυνάμεων που εμφανίζονται ως υπερασπιστές της δημοκρατίας και εξοβελίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους στο φάσμα του φασισμού, αρχίζουν να χάνουν έδαφος. Η ρητορική των 2 άκρων όσο και να σκούζουν οι υπερασπιστές της έχει αρχίσει να καταρρέει ή έστω να γίνεται πιο προφανής στον κόσμο με την πραγματική της μορφή. Πράγματι υπάρχουν 2 άκρα, το ένα είναι αυτό των καταπιεστών, των νεοφιλελεύθερων, των καπιταλιστών, των ακροδεξιών και το άλλο είναι του κόσμου της αλληλεγγύης, των κατατρεγμένων και των κινημάτων.

Φιλήμων Πατσάκης (συγγραφέας, Περιοδικό Βαβυλωνία): Επαναδιεκδίκηση του δημόσιου χώρου και τα κοινά ως εναλλακτική στο κράτος και την αγορά. Ενοποίηση διάσπαρτων κινήσεων και ανάπτυξη ενός κοινωνικού υποκειμένου, που θα ορίσει τη συντακτικότητά του και θα αντιπαρατεθεί με το υπάρχον εξουσιαστικό πλαίσιο.

Ο εισηγητής ανέφερε ότι: Ο εαυτός μας εκπίπτει μέσω αντιπροσώπευσης, ενώ το σύστημα καταφεύγει στην εξαίρεση ως κανονικότητα, με υπαρκτή την απειλή του πολέμου προς δόξα των γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Όμως οι υποσχέσεις έχουν διαρραγεί, όπως έχουν εκπέσει οι ενσωματώσεις του μοντερνισμού. Η διαμάχη σήμερα έχει να κάνει με τον δημόσιο χώρο και την επαναδιεκδίκησή του, ενώ τα κοινά αναδεικνύονται σε εναλλακτική στο κράτος και την αγορά. Γι αυτό πρέπει να επιδιωχθεί η αλλαγή του παραδείγματος, με διεκδίκηση των κοινών και την ανάπτυξη κινημάτων με αλληλεγγύη, άμεση δημοκρατία, εναλλακτικές μορφές, χωρίς ηγεμονισμούς, αλλά συνεργασίας-ενοποίησης των διάσπαρτων κινήσεων. Να συγκροτήσουμε το νέο κοινωνικό υποκείμενο, θέτοντας τους όρους πολιτικής συγκρότησης και θεσμικής, συντακτικής κίνησης που θα οδηγούν σε μια ευθεία προγραμματική και κινηματική αντιπαράθεση με το υπάρχον εξουσιαστικό πλαίσιο.

Δημήτρης Ρουσόπουλος (συγγραφέας): Ο ρόλος των πόλεων επιστρέφει στην κίνηση της ιστορίας. Οι πόλεις εργαστήρι για μια Δημοκρατία από τα κάτω.

Για τον ρόλο που διαδραματίζουν οι πόλεις και η τοπικότητα στην σύγχρονη ιστορία αντιπαράθεσης με το εθνική ή ομοσπονδιακή εξουσία επικεντρώθηκε ο ακτιβιστής – διανοούμενος με έδρα το Μοντρεάλ του Καναδά Δημήτρης Ρουσόπουλος, μέσα από το παράδειγμα των τελευταίων κινητοποιήσεων στις ΗΠΑ.

Αναφερόμενος στην απογοήτευση και στο σοκ που προκάλεσε σε προοδευτικούς ακαδημαϊκούς κύκλους στις ΗΠΑ η ανάδειξη Τραμπ στην προεδρία. τόνισε πως: “Ταυτόχρονα όμως, ένα ανανεωμένο μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας βγήκε στους δρόμους· είναι αξιοσημείωτο ότι το κίνημα ήταν πολύμορφο, με τους διαδηλωτές να εκφράζουν αλληλεγγύη ο ένας με τα αιτήματα του άλλου, να σηκώνουν τα πανό και να φορούν τα μπλουζάκια ο ένας του άλλου. Το πού πηγαίνει αυτό το κίνημα και ποιες είναι οι επιδιώξεις του παραμένει ανοιχτό προς συζήτηση. Η εκλογή του Τραμπ σαφώς συνεπάγεται κινδύνους, αφού θα εφαρμοστούν πολλές αντιδραστικές πολιτικές, ωστόσο έχει επίσης οδηγήσει στην ανάδυση ενός ανανεωμένου κοινωνικού κινήματος, κάτι το οποίο δεν θα είχε συμβεί αν είχε εκλεγεί η Χίλαρι Κλίντον”.

Κατά τη διάρκεια αυτών των διαδηλώσεων, οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ηγετικό ρόλο. Πολλοί την χαρακτήρισαν την σημαντικότερη διαδήλωση πού έγινε στην Ουάσινγκτον στην ιστορία· η προοπτική του ξεπεράσματος των «πολιτικών ταυτότητας» και του κατακερματισμού προδιαγράφει την μελλοντική οικοδόμηση ενός νέου ριζοσπαστικού κινήματος. (…)Ομάδες της αριστεράς που στο παρελθόν δεν μπορούσαν να συνεργαστούν μεταξύ τους άρχισαν πλέον να εστιάζουν λιγότερο στις διαφορές τους και περισσότερο στον κοινό εχθρό, τον Τραμπ. Επιπλέον, οικονομικοί τομείς που δεν γνώριζαν πολιτική δραστηριότητα, όπως η βιομηχανία υψηλών τεχνολογιών, είδαν την αύξηση του ακτιβισμού.

Τόνισε δε πως η εκλογή Τραμπ έφερε στο προσκήνιο πέρα των δημοκρατικών ζητημάτων και θέματα περιβαλλοντικά. Υπάρχει ευρεία συνειδητοποίηση ότι διανύουμε μια σοβαρή περιβαλλοντική κρίση και ότι ορισμένες από τις συνήθειες μας και τις νοοτροπίες μας πρέπει να αλλάξουν αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως κοινωνία. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το κύριο ζήτημα. Η περιβαλλοντική κρίση δεν αποτελεί κρίση της φύσης· η βάση της κρίσης βρίσκεται στις κοινωνίες μας, η οποίες κηρύσσουν πόλεμο στη φύση. Η κοινωνική οικολογία επικεντρώνεται στην κοινωνική κρίση. Η φύση και ο πλανήτης θα επιβιώσουν, όμως η κοινωνία μας μπορεί να καταρρεύσει εάν δεν κινηθούμε αποτελεσματικά προς μια ριζικά μετασχηματιστική κατεύθυνση.

Όπως επεσήμανε, ο καθηγητής κοινωνιολογίας Ντέιβιντ Μάγιερ του πανεπιστημίιου της Καλιφόρνιας στο Ίρβιν σχολιάζει ότι: «Είναι ασυνήθιστος ο παλμός, η ταχύτητα και το μέγεθος των διαδηλώσεων, καθώς και ο αριθμός των ζητημάτων γύρω από τα οποία αντιμάχονται των Τραμπ. Υπάρχει μια διαρκής διαμαρτυρία, κάθε Σαββατοκύριακο, κάθε δύο-τρεις μέρες, και κάθε φορά για διαφορετικό θέμα· δεν έχω ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο.»

Οι πόλεις, το αστικό τοπίο, λαμβάνουν τα σκήπτρα της αντίστασης και διεκδικούν τη θέση τους στην ιστορία. Όπως αναφέρει: Οι πολίτες συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι η δημοκρατία αναπτύσσεται από τα κάτω και δεν μπορεί να επιβληθεί τα πάνω. Η κοινωνία των πολιτών πρέπει να οικοδομηθεί από μέσα προς τα έξω. Το θεσμικό εποικοδόμημα, αν είναι τελικά απαραίτητο, είναι το τελευταίο που πρέπει να συζητηθεί. Στοχαστές όπως ο Μάρεϊ Μπούκτσιν, η Τζέιν Τζέικομπς και ο Μπέντζαμιν Μπάρμπερ προέβλεψαν την εξέλιξη αυτή, καθώς βλέπουμε σήμερα τις πόλεις να χρησιμοποιούν τους πόρους τους για να αντιταχθούν στον Τραμπ. Με άλλα λόγια, οι πολίτες χρησιμοποιούν τις θεσμικές δυνάμεις τους, τους πόρους της πόλης, τους νομικούς τους, για να ορθώσουν μια συνεχή, συστηματική, θεσμική αντίσταση στον Τραμπ και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Πρόκειται για την αντιπαράθεση μιας εξουσίας με μιαν άλλη – της εθνικής εξουσίας με την εξουσία των πόλεων.

Κάθε προοδευτική πολιτική που μπορείτε να φανταστείτε ασκείται πλέον σε αστικό, τοπικό επίπεδο – είτε πρόκειται για τον ελάχιστο μισθό, είτε για την προάσπιση δικαιωμάτων, είτε για την υπεράσπιση των μεταναστών είτε για την υιοθέτηση σχεδίων δράσης ενάντια στην κλιματική αλλαγή και την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Οι πόλεις εξ αρχής είχαν να κάνουν με τη δημιουργία γεφυρών, την επικοινωνία, την συμμετοχή, το εμπόριο, την κίνηση, την κινητικότητα. Πάντα υπήρξαν κοσμοπολίτικες, με την έννοια ότι επικοινωνούν η μία με την άλλη. Κλείνοντας συνόψισε πως: Οι εθνικές κυβερνήσεις παντού, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν γίνει αντιδραστικές, όχι οικουμενικές. Οι εθνικές κυβερνήσεις είναι ολοένα και πιο στενόμυαλες και οι πόλεις όλο και πιο κοσμοπολίτικες. Τα πράγματα έχουν αντιστραφεί, και αυτό δίνει στις πόλεις έναν νέο ρόλο.

Γιάννης Μαλαματίνας από τα γερμανικά κινήματα αντίστασης και αγώνα: Συνεργασία των κινημάτων και μίνι εξέγερση στο Αμβούργο.

Στην εκδήλωση-συζήτηση εκλήθη και ο ομιλητής για ενημέρωση σχετικά με ό,τι  έγινε στις διαδηλώσεις στην πρόσφατη σύνοδο των G20 στο Αμβούργο. Αναφέρθηκε στην πρόσφατη ιστορία των κινημάτων στη Γερμανία, λέγοντας ότι αποτέλεσαν πρόδρομο των σημερινών, που αναπτύσσονται σε μία Γερμανία του νέου εθνικισμού και της κυριαρχίας της στην Ευρώπη. Περιέγραψε την γενικευμένη καταστολή που αντιμετώπισαν στο Αμβούργο, αλλά και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις-ακτιβισμούς, που χαρακτήρισε ως μία μίνι εξέγερση. Ενώ επισήμανε την ανάπτυξη των επιμέρους κινημάτων και οργανώσεων, όπως και τη συνεργασία που έδειξαν, όπως οι ακροαριστεροί με τον αντιεξουσιαστικό-ελευθεριακό χώρο.

ΤΟ 8Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΆΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ.

ΔΕΘ Ανεξάρτητη ταξική πορεία, Σάββατο 9/9 από την ΚΑΜΑΡΑ στις 18:00.