Category Archives: ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΝΕΑ ΥΠΟΘΕΣΗ «ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΑΣ» ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.- Μαζική παράσταση στα δικαστήρια Πέμπτη 19/10 10π.μ..- Άμεση αθώωση του Γιάννη και του Μάριου Ν.!

Ψήφισμα αλληλεγγύης

Την Παρασκευή 18/12/15 πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπως και σε άλλες πόλεις πανελλαδικά, αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο. Φοιτητικοί σύλλογοι, πολιτικοί και συλλογικοί φορείς της πόλης διαδήλωσαν ενάντια στις δολοφονικές πολιτικές των ιμπεριαλιστών που σπέρνουν πολέμους και αιματοκυλίζουν λαούς.

Λίγη ώρα πριν ακόμη από την έναρξη της πορείας, μια διμοιρία των ΜΑΤ στοχοποίησε και επιτέθηκε απροκάλυπτα σε μέλη φοιτητικών συλλόγων που κατευθύνονταν προς τη συγκέντρωση, βρίζοντάς τους και ξυλοκοπώντας τους. Δύο εξ αυτών συνελήφθησαν με ανυπόστατες και ψευδείς κατηγορίες, αφού ξυλοκοπήθηκαν, με τον ένα να μεταφέρεται στο νοσοκομείο με σοβαρά χτυπήματα στο κεφάλι, ενώ άλλοι τρεις χτυπήθηκαν στο κεφάλι και μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Παπανικολάου. Στο ίδιο αυταρχικό πλαίσιο έκλεισαν το δρόμο στην πορεία, απαγορεύοντας της να φτάσει και να διαδηλώσει στο Αστυνομικό Τμήμα Δωδεκανήσου, όπου κρατούνταν οι δύο φοιτητές.

Το Σάββατο στις 19/12/15 και ενώ ο ένας από τους δύο συλληφθέντες εξακολουθούσε να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι, ο άλλος πέρασε από τον εισαγγελέα με ταχύρρυθμες διαδικασίες, χωρίς την παρουσία δικηγόρου,  ενώ ήταν γνωστή η συνήγορος στις αρχές από την δικογραφία. Χωρίς την παρουσία της δικηγόρου κλήθηκε και στην έδρα του Αυτόφωρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου και ενώ η δικηγόρος δεν είχε επικοινωνήσει μαζί του, ώστε να βεβαιώσει μαζί με δύο μάρτυρες ότι έχει γνωστή και ορισμένη κατοικία εδώ και πέντε χρόνια που σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη. Το δικαστήριο διατήρησε την προσωρινή του κράτηση, η οποία σε πλημμελήματα διατηρείται μόνο όταν ο κατηγορούμενος είναι ύποπτος φυγής και δεν έχει γνωστή και ορισμένη διαμονή.

Μια τέτοια κατάπτυστη νομική διαδικασία που παραβιάζει σωρηδόν στοιχειώδη δικαιώματα και περιστέλλει δημοκρατικές ελευθερίες δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον κατασταλτικό αυταρχισμό της κυβέρνησης Σαμαρά. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που διμοιρίες και Κυβέρνηση επιτίθενται σε αγωνιστές και νεολαία,  σε μια προσπάθεια εκφοβισμού και καταστολής του κόσμου που αγωνίζεται, που μπορεί να απαντάει και να αντιστέκεται στις  πολιτικές εξαθλίωσης της Κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Είχαν περάσει μόλις 15μέρες από την ομόφωνη αθώωση ενός εκ των δύο κατηγορουμένων  από την κατηγορία της δήθεν εξύβρισης αστυνομικών σε περσινή πορεία στη Θεσσαλονίκη, όπου οι αστυνομικοί που του έκαναν μήνυση, πρόκειται να δικαστούν για σωματική βλάβη εναντίον του και για συκοφαντική καταμήνυση.

Σε μια συγκυρία που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει περάσει το 4ο μνημόνιο και προχωράει πλέον στην εφαρμογή του, βαθαίνοντας την επίθεση στα φτωχότερα εργατικά και λαϊκά στρώματα, στην εργασιακή πραγματικότητα,  τη λαϊκή περιουσία και την προοπτική της νεολαίας, την ίδια στιγμή που το προσφυγικό πρόβλημα συνεχίζεται με τη συνέχιση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, την απαράδεκτη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και την Ευρώπη να κρατά τα σύνορά της κλειστά, η στοχοποίηση όσων είναι αλληλέγγυοι, και στέκονται απέναντι στις πολιτικές που απορρέουν από τη συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς ΕΕ-ΝΑΤΟ-Ευρωζώνη, γίνεται ξεκάθαρη. Η ισχυρή παρουσία των ΜΑΤ στις πορείες, οι άγριοι και αναίτιοι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών, μετά ή ακόμη και πριν την πραγμάτωση των  διαδηλώσεων, η επίθεση στα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, είναι επιμέρους όψεις της γενικότερης αυταρχικής θωράκισης του κράτους που έχει ως στόχο να κάμψει εν τη γενέσει της την αντίσταση σε αυτές τις πολιτικές, το λαϊκό κίνημα και την αστείρευτη δυναμική του, που στα χρόνια του μνημονίου, της κοινωνικής καταστροφής και της οξυμένης καταστολής συνεχίζει στο δρόμο του αγώνα.

Δηλώνουμε πως η στοχοποίηση και η επίθεση σε αγωνιστές δε θα περάσει και θα φροντίσει το λαϊκό κίνημα για αυτό. Ο αγώνας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που ξεκληρίζουν λαούς και τις μνημονιακές πολιτικές που εξαθλιώνουν μια ολόκληρη κοινωνία δεν τρομοκρατείται, δεν ποινικοποιείται, δεν καταστέλλεται. Συνεχίζει μέχρι να δικαιωθεί.

  • Αθώωση των συναγωνιστών μας Ι.Ν. και Μ.Ν.
  • Απόσυρση όλων των κατηγοριών
  • Μαζική παράσταση στις 19/10 και 29/11 στα Δικαστήρια στις 9:30

Tην αθώωση των συλληφθέντων φοιτητών ζητούν εκλεγμένοι σε Σωματεία Εργαζομένων και Ομοσπονδίες, Δημοτικά και Περιφερειακά Συμβούλια, Φοιτητικούς Συλλόγους -μεταξύ αυτών και οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές με το Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων (ΕΣΗΕΜΘ), την Πρωτοβουλία για την Ανατροπή (ΕΣΗΕΑ), το Μέτωπο για την Ανατροπή (ΠΟΕΣΥ) και του ΕΔΟΕΑΠ.

«Πράσινοι μύθοι» και η αλήθεια πίσω από τις ανεμογεννήτριες.- Εκδήλωση στο «Μικρόπολις» 11/10.

Φεστιβάλ των Κοινών / Commons Festival

Το Φεστιβάλ των Κοινών θα πραγματοποιηθεί στις 6-7-8 Οκτώβρη 2017στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην ΑΘήνα. Σε αυτό θα ενώσουν τις δυνάμεις τους το Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας και το CommonsFest.

Επιθυμούμε το Φεστιβάλ των Κοινών να γίνει ένα πανηγυρικό σημείο συνάντησης συνεργατικών εγχειρημάτων που παράγουν και προασπίζουν κοινά αγαθά, αλλά και ένα φόρουμ για την ανάπτυξη παραγωγικών συμπράξεων γύρω από τα κοινά και την ΚΑΛΟ. Συγκεκριμένα, επιθυμούμε με εφαλτήριο το Φεστιβάλ των Κοινών να εκτεθούν ιδέες κάθε είδους για πολιτικές / παραγωγικές συμπράξεις και να συγκροτηθούν ομάδες εργασίας για την υλοποίησή τους. Στα πλαίσια αυτά σας προσκαλούμε να συμμετέχετε στις εργασίες και στην παραγωγική δραστηριότητα του Φεστιβάλ των Κοινών.

Για οποιαδήποτε επικοινωνία και πληροφορία, το αναλυτικό πρόγραμμα και οι εκδηλώσεις στο: commons.gr

ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΣΚΟΥΡΙΕΣ Αθώοι όλοι οι κατηγορούμενοι για το δημαρχείο Ιερισσού και τη μήνυση του Πάχτα…

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΩΡΑ 19:30… Μετά από ολοήμερη ακροαματική διαδικασία, όπου εκτέθηκαν τόσο οι μάρτυρες κατηγορίας όσο και ο ίδιος ο πρώην δήμαρχος Πάχτας, το δικαστήριο της Θεσσαλονίκης κήρυξε ΑΘΩΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ, σχετικά με την υπόθεση για τα γεγονότα διαμαρτυρίας ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, που έλαβαν χώρα στο δημαρχείο Ιερισσού το 2012 και τη μήνυση που έστησε ο Πάχτας εναντίον τους…

Από τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη στους διωκόμενους της Χαλκιδικής σήμερα στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης. Το πανό είναι για την άλλη δίκη για το λάκο Καρατζά που είχε προγραμματιστεί για σήμερα και αυτή, αλλά αναβλήθηκε για τις 10 Μαίου 2018.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Ζήσαμε απίστευτες στιγμές στο μικτό ορκωτό κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης. Η πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοίνωσε την απόφαση ως εξής: «Είναι θλιβερό μια τοπική κοινωνία να δικάζεται. Το δικαστήριο θεωρεί ότι εκφράζει το σύνολο της κοινωνίας. Ομόφωνα κηρύσσει αθώους τους κατηγορούμενους». Συγκίνηση, χειροκροτήματα, ζητωκραυγές και συνθήματα στην κατάμεστη αίθουσα: «Με ΜΑΤ, βία και καταστολή, χρυσάφι δεν θα πάρετε απ’ τη Χαλκιδική». Η δίκη κράτησε εννέα ώρες, ως τις επτά το απόγευμα. Το κατηγορητήριο κατέρρευσε. Οι κατηγορούμενοι μίλησαν για τον αγώνα τους ενάντια στην εξόρυξη και ενάντια στην καταστροφή του τόπου. Η εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή τους τονίζοντας ότι δεν προέκυψε ότι τέλεσαν τις κακουργηματικές πράξεις που τους αποδίδονται. Σήμερα δεν αθωώθηκαν μόνο 20 κάτοικοι της Χαλκιδικής, αποδείχτηκε η στημένη βιομηχανία διώξεων.

Πόρτα στη Χρυσή Αυγή από την ΠΟΣΠΕΡΤ/ΕΡΤ.- Καλέσματα φορέων, συλλογικοτήτων, οργανώσεων για τη δολοφονία από τους φασίστες του Παύλου Φύσσα.- Συγκεντρώσεις και πορέιες Σάββατο 18 και Δευτέρα 18/9.

Όλοι στις Διαδηλώσεις μνήμης και αγώνα για τη δολοφονία από τους Χρυσαυγίτες του Παύλο Φύσσα στις 16 και 18/9 σε όλη την Ελλάδα. Με αγώνες να τσακίσουμε τους φασίστες και τα αφεντικά τους.

Σάββατο 16/9: Θεσσαλονίκη 11:00 Άγαλμα Βενιζέλου, Αθήνα 18:00 Σύνταγμα, Δευτέρα 18/9: Αθήνα 17:00 στο μνημείο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι.

Πόρτα έφαγε η Χρυσή Αυγή από την ΕΡΤ μετα την στάση εργασίας της ΠΟΣΠΕΡΤ

Αφρούς έβγαλε η νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής για τα απανωτά φιάσκο στην προσπάθεια να βάλει την προβιά του πολιτικού κόμματος. Ο φύρερ ζήτησε προβολή από την ΕΡΤ και έφαγε πόρτα από την στάση εργασίας των εργαζόμενων της ΕΡΤ.Ο ρατσιστικός και φασιστικός λόγος παρέμεινε στον υπόνομο, εκεί που είναι η πραγματική του θέση. Μπράβο στους εργαζόμενους της ΕΡΤ!

ΚΕΕΡΦΑ

ΠΟΣΠΕΡΤ:ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ Χ.Α.

Αγία Παρασκευή, 13/09/2017

Σήμερα η ΠΟΣΠΕΡΤ κάνει στάση εργασίας την ώρα που έχει ζητήσει τη ζωντανή μετάδοση της ομιλίας της η Χρυσή Αυγή από τη ΔΕΘ.  Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ που έχουν αγωνιστεί και αγωνίζονται για την ΕΡΤ της κοινωνίας, δεν μπορούμε να δεχθούμε να προβάλλεται και να αναμεταδίδεται ο ρατσιστικός, διχαστικός λόγος αυτής της εγκληματικής οργάνωσης και η ρητορική μίσους και μισαλλοδοξίας.

Καλούμε τον κάθε Έλληνα και αντιφασίστα, τη νεολαία, να αντισταθεί στη ναζιστική αυτή οργάνωση και σε όλα όσα πρεσβεύει και να δώσει το «παρών» στις συγκεντρώσεις και τις αντιφασιστικές πορείες που θα γίνουν :  το Σάββατο 16/09/2017, ώρα 18:00 συγκέντρωση στο Σύνταγμα με πορεία στα γραφεία της Χρυσής Αυγής απαιτώντας να κλείσουν και τη Δευτέρα 18/09/2017 συγκέντρωση στο μνημείο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι με πορεία στις γειτονιές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας η οποία θα καταλήξει στο Καστράκι Δραπετσώνας, απέναντι από την πύλη Ε2 στο λιμάνι του Πειραιά όπου θα πραγματοποιηθεί μουσική εκδήλωση.

Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και των άλλων εγκλημάτων και η Χρυσή Αυγή με τα τάγματα εφόδου συνεχίζει να υπάρχει χάρη στην ανοχή του κράτους και της δικαστικής εξουσίας. Όλοι μαζί οι δημοκράτες πρέπει να απαιτήσουμε δυναμικά να διαλυθούν τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, να κλείσουν τα γραφεία ορμητήρια στη Μεσογείων και σε κάθε γειτονιά, να καταδικαστούν οι φονιάδες του Παύλου Φύσσα.

ΠΟΕΣΥ: Πρόσκληση στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις για το φόνο του Π. Φύσσα

H Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) ενώνει για άλλη μία φορά τη φωνή της με αυτή των μαζικών φορέων, των κοινωνικών οργανώσεων και της οικογένειας του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα.

Με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από τη δολοφονία του και τη συνέχιση της δίκης της Χρυσής Αυγής και την απαίτηση να τιμωρηθούν οι ένοχοι, καλεί το δημοσιογραφικό κόσμο να στηρίξει και να συμμετέχει στις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017, στις 6 μ.μ. σε αντιφασιστική συγκέντρωση και διαδήλωση στο Σύνταγμα και σε πορεία από τη Βουλή, στα κεντρικά γραφεία της ΧΑ στη λεωφόρο Μεσογείων και τη Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017, στις 6 μ.μ. σε συγκέντρωση και πορεία από το μνημείο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι.

Όλοι και όλες στην αντιφασιστική πορεία στις 16 Σεπτέμβρη Θεσσαλονίκη, Άγαλμα Βενιζέλου 11πμΗ Πορεία θα κινηθεί προς τα γραφεία της Χρυσης Αυγής σην Θεσσαλονίκη ενώ θα περάσει μπροστά από το αμερικανικό προξενείο.

Αντιφασιστική πορεία: Κλείστε τα γραφεία της Χρυσής Αυγής.-

Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ένα μήνα από τη δολοφονία της Χέδερ Χάγιερ στις ΗΠΑ.

Καλούν:
Α∆Ε∆Υ, ΠΟΣΠΕΡΤ, ΟΛΜΕ, ΠΟΕ∆ΗΝ, ΟΕΝΓΕ, ΕΝΙΘ, ΟΤΟΕ, ΠΟΕΣΥ, Σωµατεία Εργαζοµένων Νοσοκοµείων Αττικού, Γενηµατάς, Παίδων Πεντέλης, Σύλλογος εργαζοµένων Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας, Σωµατείο Συµβασιούχων ΥΠΠΟ, Συµβούλια Ένταξης Μεταναστών ∆ήµων Αθήνας, Κορυδαλλού, Αγίου ∆ηµητρίου, 1ο, 6ο, 7ο Κοινοτικά Συµβούλια ∆ήµου Αθήνας, ∆ηµοτικά Συµβούλια ∆ήµων Νίκαιας, Αγ. Αναργύρων και Βριλλησίων, ∆ηµοτική Συνεργασία Ελληνικού-Αργυρούπολης, Ανοιχτή Πόλη, Ανταρσία στις Γειτονιές της Αθήνας, Ανταρσία στην Κοκκινιά, Ανταρσία στο Λιµάνι, Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας «Η Ενότητα», Αφγανική Κοινότητα Ελλάδας, Κοινότητα Μπαγκλαντές, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Ένωση Φιλιππινέζων Ελλάδας «Κasapi Hellas», Μουσουλµανική Ένωση Ελλάδας, Σφήνα-Αυτοδιαχειριζόµενος χώρος – Αντιφασιστική Κίνηση Θήβας… ΚΕΕΡΦΑ… Σύλλογος εργαζομένων ΚΘΒΕ, ΕΝΙΘ, σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, ΚΕΕΡΦΑ, ΚΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑ.Ε., Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ΑΡΚ, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΟΚΔΕ… «Ξεκίνημα»… Γ΄, Δ΄, Ε΄ ΕΛΜΕ -Θεσσαλονίκης

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ συγκέντρωση – διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη τη μέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα: ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 18.00 | ΚΑΜΑΡΑ Μαύρο και Κόκκινο/ μέλος Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

 

 

Αντιφασιστική Συγκέντρωση – Πορεία

Δευτέρα 18/9, στις 18:00 στην Καμάρα

«Ο Παύλος Φύσσας ζει

Με κοινωνικό και μαχητικό αντιφασισμό»

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

ΓΑΛΛΙΑ Πρεμιέρα κινητοποιήσεων κατά της αντεργατικής μεταρρύθμισης Μακρόν.

Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στη Γαλλία ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των γαλλικών συνδικάτων: CGT, Solidaires, FSU, Unef, αλλά και δυνάμεων των Force Ouvrière, CFE-CGC, CFDT, CFTC, UNSA, εργαζόμενων χωρίς χαρτιά, ανθρώπων του τσίρκου και μαθητών.

Κατέκλυσαν τους δρόμους 180 πόλεων σήμερα Τρίτη, στην πρώτη φετινή κινητοποίηση κατά της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, επί το δυσμενέστερο για τον χώρο της εργασίας, που προωθεί ο νέος πρόεδρος της χώρας Εμανουέλ Μακρόν.

Οι οργανωτές υπολογίζουν ότι πάνω από 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στην έναρξη του θερμού κοινωνικά φθινόπωρου, όπως προμηνύει η σημερινή εργατική κινητοποίηση. Στο Παρίσι πήραν μέρος 60.000, όπως και στη Μασσαλία, στη Ναντ 10.000, το  ίδιο και στη γειτονική Ρεν, στο  Μπορντό 12.000.

Το κομμουνιστικό συνδικάτο CGT εκτιμάει ότι πραγματοποιήθηκε μία ισχυρή κοινωνική κινητοποίηση, την πρώτη της προεδρίας Μακρόν, ενώ ο επικεφαλής του Φιλίπ Μαρινέ είπε ότι ήταν ένα επιτυχημένο τεστ.

Η πορεία στο Παρίσι σε εορταστική ατμόσφαιρα από την πλατεία της Βαστίλης και κατευθύνθηκε στην Πλας ντ’ Ιταλί, υπό τους ήχους μιάς μπάντας αποτελούμενης από πλανόδιους μουσικούς, μερικοί από  τους οποίους ήταν μεταμφιεσμένοι σε κλόουν.

Στις διαδηλώσεις συμμετείχαν μέλη συνδικάτων, αριστερών-κομμουνιστικών οργανώσεων, αντιεξουσιαστές-αναρχικοί. Με καλή συνεργασία, ιδιαίτερα στη βοορειοδυτική Γαλλία (Ναντ, Ρεν).

Από πολλές πλευρές των κινημάτων εκφραζόταν το βράδυ ικανοποίηση γι αυτή την πρώτη φετινή εργατική κινητοποίηση στη Γαλλία και την Ευρώπη.

I,B&S

FEST Άμεσης δημοκρατίας 2017, 3η μέρα: Ελεύθερα κοινωνικά εγχειρήματα μακριά από αγορά και κράτος, δυναμική στο σχέδιο ανατροπής του καπιταλισμού, προς μια κοινωνία αυτόνομων κοινοτήτων. Κομμουναλισμός, δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, κατάσταση μη-κράτους.

Με την εκδήλωση «Κοινοτισμός και κοινότητες στο σύγχρονο επαναστατικό πρόταγμα», έκλεισε το τριήμερο 8ο Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας, που πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο τριήμερο στους χώρους του ΑΠΘ. Ομιλητές της χθεσινής συζήτησης ήταν:

-Γρηγόρης Τσιλιμαντός (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας).

-Daniel Chodorkoff (Συνιδρυτής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας, Μάρσφιλντ, Βερμόντ ΗΠΑ): Δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, η κληρονομιά του Murray Bookchin,

-Havin Guneser (Υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών και των δικαιωμάτων των Κούρδων, Αμβούργο): Από τον κοινοτισμό στον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό: έννοιες και εφαρμογές.

Οι τοποθετήσεις και η συζήτηση επικεντρώθηκαν: στα απελευθερωτικά εγχειρήματα μακριά από αγορά και κράτος, σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες, δυναμική στο σχέδιο ανατροπής του καπιταλισμού. Σε μια κοινωνία των μικρών αυτόνομων κοινοτήτων, ως πεδία κοινωνικής συγκρότησης, ρήγμα μέσα στην κρίση. Στους αγώνες στη Ροζάβα, τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, την  κοινωνική οικολογία, τον κομμουναλισμό,  την κατάσταση μη-κράτους. Αλλά και στα νέα παραδείγματα μέσα σε πόλεις  των ΗΠΑ με συνελεύσεις, άμεση δημοκρατία και κοινότητες.

Αναλυτικά οι ομιλητές είπαν:

Γρηγόρης Τσιλιμαντός (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας): Απελευθερωτικά εγχειρήματα μακριά από αγορά και κράτος, σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες, δυναμική στο σχέδιο ανατροπής του καπιταλισμού. Για μια κοινωνία των μικρών αυτόνομων κοινοτήτων, ως πεδία κοινωνικής συγκρότησης, ρήγμα μέσα στην κρίση.

Ο ομιλητής άρχισε αμέσως με το ερώτημα τι μπορεί να σημαίνει σήμερα κοινοτισμός και κοινότητες, ποια σημασία έχουν στο σημερινό επαναστατικό  πρόταγμα και πως εντάσσονται σε ένα ανάλογο πολιτικό σχεδιασμό. Η ιδέα του κοινοτισμού είναι πολύ παλιά, όπως και οι  πόλεις. Είναι όμως και πολύ σύγχρονες: η κομμούνα του Παρισιού, τα Σοβιέτ στη Ρωσία, οι κολεκτίβες στην Ισπανία, αλλά και οι Ζαπατίστικες κοινότητες, μαζί με αυτές στη Ροζάβα, σημάδεψαν και σημαδεύουν την καρδιά του επαναστατικού κινήματος. Η αξία αυτών των εξεγέρσεων εστιάζεται στα δομικά χαρακτηριστικά των κοινοτήτων που χτίστηκαν πάνω στα ερείπια του κόσμου της κυριαρχίας. Οι συνελεύσεις, οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, η αναγέννηση των δικαιωμάτων, η αυτομόρφωση και η αυτοοργάνωση της κοινωνικής αναπαραγωγής, χαράζουν το εξεγερτικό αποτύπωμα μπροστά στο οποίο οι κάνες των όπλων δεν είχαν πέρα από το να υπακούσουν.

Πως θα μπορούσαμε να ορίσουμε τις κοινότητες στον δικό μας κόσμο, όπου δεν είμαστε σε κατάσταση ένοπλης πολιορκίας ή δεν βρισκόμαστε κυνηγημένοι στα βουνά της Ροζάβα; Αλλά βιώνουμε την  καταστροφή του πολίτη και των πόλεων, κυνηγημένοι από τον εφιάλτη της ιδιώτευσης, με μόνη εξαίρεση τις κοινωνικές εκρήξεις που τις ακολουθεί πάντα η κατάθλιψη της απογοήτευσης. Οι κοινότητες σήμερα δεν ορίζονται από το έδαφος, από την καταγωγή, από την γεωγραφία, όπως τις γνωρίσαμε παραδοσιακά. Σήμερα οι κοινότητες δεν ορίζονται από το χώρο, αλλά από τα πεδία της κοινωνικής συγκρότησης. Κι αυτή μπορεί να συντελείται στα δικαιώματα, στα έμφυλα χαρακτηριστικά, στα κοινά αγαθά, στα ψηφιακά μέσα, στα εγχειρήματα της οικονομίας πέρα από την αγορά και το κράτος, στις πολιτικές ιδέες. Ένα άτομο σήμερα μπορεί να ανήκει σε πολλές ταυτότητες.

Τη θέση και στάση μας στα εγχειρήματα θα καθορίσει η πολιτική τους στόχευση και οι σχέσεις  που  προκύπτουν από αυτήν ως εμπράγματο αποτύπωμα απέναντι στην επίσημη οικονομία. Διακρίνουμε δυο βασικούς δρόμους: ο ένας που δομείται ως συμπλήρωμα των μεγάλων κενών στο κυρίαρχο σύστημα παραγωγής και λειτουργεί αποσυμπιεστικά στις μεγάλες οξύνσεις. Ή παραμένουν στο περιθώριο και δεν απειλούν ή αφομοιώνονται και γίνονται ΜΚΟ. Ο άλλος δρόμος δομείται στην κατεύθυνση απεμπλοκής από την αγορά και το κράτος. Η πολιτική στόχευση και το πρόταγμα αποτελούν το μέτρο αξιολόγησης των εγχειρημάτων της κοινωνικής οικονομίας. Κι αυτό είναι το  διακύβευμα της απειλής του ρήγματος που έχει προκληθεί μέσα στην κρίση.

Στη συνέχεια ο  εισηγητής αναφέρθηκε στους κινδύνους που ελλοχεύουν σε αυτά τα εγχειρήματα και αφορούν στην επιβίωσή τους, η οποία με τη σειρά της συναρτάται από  τον εγκλεισμό και την εσωτερική κατάρρευση, αλλά και την καταστολή. Καθοριστικός παράγοντας είναι κατά πόσον καλύπτουν τις συλλογικές κοινωνικές ανάγκες, καθώς και η οργάνωση  των εγχειρημάτων συλλογικά, συμμετοχικά, ισότιμα. Η δε καταστολή μπορεί να προσκρούσει μόνο σε μία ασπίδα: την κοινωνική και συμμετοχική αλληλεγγύη.

Ένας δρόμος μπροστά είναι η δικτύωση των εγχειρημάτων, η οποία πρέπει να βασίζεται στη συνύπαρξη και την πολιτική  στόχευση. Έτσι αλλάζει η δυναμική και η εμβέλεια τους, επεκτείνοντας τους ελεύθερους χώρους και κάνοντας το σύστημα να νοιώθει την ανάσα τους. Είναι η δυναμική μιάς πολιτικής  επιλογής που εντάσσεται στο γενικότερο σχέδιο ανατροπής του καπιταλισμού… Τα εγχειρήματα και τη  δικτύωσή τους πρέπει να τα δούμε ως απελευθερωτικά εργαστήρια παιδείας της κοινωνικής αναπαραγωγής και  πυρήνες παραδείγματος του πολιτικού  σχεδιασμού για μια κοινωνία των μικρών αυτόνομων κοινοτήτων.

Ασφαλώς και  τα υπάρχοντα οριζόντια εγχειρήματα ισότιμης κοινωνικής αναπαραγωγής από μόνα τους δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά και ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει αν αυτά συρρικνωθούν ή καταστραφούν. Όλα καθορίζονται από  το τι κοινωνία θέλουμε, με ποια οργάνωση, θεσμούς και δομές. Όποιος τα εναποθέτει στη «μεγάλη στιγμή» ήδη έχει στρώσει το χαλί σε μια  νέα κυριαρχία, επιφυλάσσοντας στον εαυτό του μια προνομιακή σχέση μαζί της.

Daniel Chodorkoff (συνιδρυτής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας, Μάρσφιλντ): Συνελεύσεις, άμεση δημοκρατία και κοινότητες μέσα σε πόλεις των ΗΠΑ.

Ο ομιλητής έκανε μία ιστορική αναδρομή στην πορεία, τη δράση και το έργο του αναρχοοικολόγου διανοητή, φιλόσοφου, ακτιβιστή Μάρεϊ Μπούχτσιν, ο οποίος πρωτομίλησε για τον ελευθεριακό δημοτισμό, τον κομμουναλισμό, την κοινωνική οικολογία. Ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στα σημερινά παραδείγματα που καταγράφονται σε μικρές πόλεις ή γειτονιές μεγάλων πόλεων στις ΗΠΑ, όπου λειτουργούν συνελεύσεις  κατοίκων που αποφασίζουν για τα δημοτικά πράγματα: από το μικρό Μάρσφιλντ στην βορειοανατολική πολιτεία των ΗΠΑ έως τη Νέα Υόρκη και το νότιο Μανχάταν. Έχουν γίνει καταλήψεις εγκαταλελειμμένων κτιρίων, με τη δημιουργία συνεταιριστικών σπιτιών και αναπτυχθεί κοινότητες. Όλα αυτά λειτουργούν με βάση τις διαδικασίες της άμεσης δημοκρατίας. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για τις ίδιες αρχές και στα μεγάλα σχέδια της οικονομίας.

Havin Guneser (Υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών και των δικαιωμάτων των Κούρδων, Αμβούργο): Αγώνες στη Ροζάβα και δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, κοινωνική οικολογία, κομμουναλισμός,  κατάσταση μη-κράτους.

Η ομιλήτρια αναφέρθηκε στον εγκλωβισμό των Κούρδων μέσα σε τέσσερα κράτη (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν), ως αποτέλεσμα της τάξης πραγμάτων μετά τους δυο παγκοσμίους πολέμους. Τόνισε τους αγώνες που διεξάγουν για την απελευθέρωση από τη σκλαβιά, από το  ένοπλο του ΡΚΚ έως σήμερα, μνημονεύοντας ιδιαίτερα το ρόλο της γυναίκας και αναλύοντας το σκεπτικό των Κούρδων κατά της πατριαρχίας ή μάτσο πρότυπο του άνδρα, ως μέσο κυριαρχίας, χειραγώγησης, πολέμων.

Ακολούθως επισήμανε τις αρχές συγκρότησης του κοινωνικού μοντέλου που προωθούν στη Ροζάβα της Βόρειας Συρίας: κοινωνική δημοκρατία, ελευθερία, οικολογία, κομμουναλισμός. Όπως είπε, ο ηγέτης του ΡΚΚ Οτσαλάν διδάχθηκε από τον Μπούχτσιν τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, την θεωρία του μη-κράτους, τη ριζοσπαστική δημοκρατία και την άμεση συμμετοχή. Ο καπιταλιστικός μοντερνισμός κυριαρχεί σε τρείς τομείς: την ιδεολογία, την οικονομία και την αυτοάμυνα. Σε αυτά κληθήκαμε να απαντήσουμε και το κάνουμε, τόσο στη Ροζάβα (Β. Συρία) όσο και στο Μπακούρ (νοτιοανατολική Τουρκία). Με τις κομμούνες, τις κολεκτίβες, τις συνελεύσεις, τα συμβούλια.

Να σημειωθεί ότι στη συζήτηση που ακολούθησε, η ομιλήτρια απέκρουσε τα περί των Κούρδων της Βόρειας Συρίας ως συμμάχων των Αμερικανών, ενώ σχετικά με το επικείμενο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν είπε ότι αυτό είναι επιλογή της κυβερνώσας τάξης στο Βόρειο Ιράκ υπό τον Μπαρζανί.  Ενώ ανήγγειλε τη διεξαγωγή τον Οκτώβριο τοπικών εκλογών στα καντόνια της Ροζάβα –της αποκαλούμενης Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας.

ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΘ: Σάββατο 9/9, στις 17:00, στην Καμάρα: Το μπλοκ της άμεσης δημοκρατίας συμμετέχει στην πορεία ενάντια στα μεταλλεία χρυσού που καλεί η Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους διωκόμενους ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

Φωτό από το μπλοκ της Καμάρας στις διαδηλώσεις στη ΔΕΘ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μαζικότατο το μπλοκ της ανεξάρτητς ταξικής πορείας στη ΔΕΘ  το Σάββατο 9/9/2017

ΔΕΘ Ανεξάρτητη ταξική πορεία, Σάββατο 9/9 από την ΚΑΜΑΡΑ στις 18:00.

FEST Άμεσης Δημοκρατίας 2017, 1η μέρα: Μακριά από τη λογική της ανάθεσης, να παλέψουμε από τα κάτω. Κοινωνική αυτοοργάνωση για τα κοινά.- Για τον σύγχρονο δημόσιο χώρο, το συλλογικό, την άμεση δημοκρατία.- Να σταματήσει η κυριαρχία της οικονομίας, με ανακατεύθυνση προς την αποανάπτυξη.-

Το 8ο Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας άνοιξε τις εκδηλώσεις του χθες Τετάρτη, με τη συζήτηση για: τα κοινά και οι αγώνες υπεράσπισής τους, με ομιλητές τους:

-Αλέξανδρος Κιουπκιολής (καθηγητής ΑΠΘ, συγγραφέας): Το κράτος και τα κοινά της αυτοοργάνωσης, δύο συγκρουόμενες λογικές,

-Γιώργος Παπαχριστοδούλου (Περιοδικό Βαβυλωνία): Τα μέτωπα του νερού ως κοινά,

-Παναγιώτης Μποχώτης (κατηγορούμενος στην υπόθεση Καρατζά)

-και Έλλη Δαμάσκου (Επιτροπή Αγώνα Μεγάλης Παναγιάς) για τους αγώνες ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική,

-με συντονίστρια την Νίκη Δημητριάδη (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας).

Αναλυτικά οι εισηγητές είπαν: 

Νίκη Δημητριάδη (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας): Να σταματήσει η κυριαρχία της οικονομίας και ανακατεύθυνση προς μία πολιτική της αποανάπτυξης. Να παλέψουμε από τα κάτω, αμεσοδημοκρατικά και μακρυά από τη λογική της ανάθεσης.

Η ομιλήτρια έκανε αναφορά στα παραδείγματα στην Ελλάδα, όπου κράτος και κεφάλαιο προχωρούν στην καταστροφή και ιδιοποίηση των κοινών αγαθών, θυσιάζοντας το φυσικό περιβάλλον και τη ζωή των κοινοτήτων, με μοναδικό σκοπό την κερδοσκοπία των λίγων. Όπως τα μεταλλεία χρυσού στην ΒΑ Χαλκιδική, το φαραωνικό φράγμα του Αχελώου στη Μεσοχώρα, η ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και η λεηλασία από τις εταιρείες εμφιάλωσης, η κατασκευή μεγάλων φγραγμάτων σε πολλά ποτάμια, η υπεράντληση για τις ανάγκες της μονοκαλλιέργειας, η μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα από τη βαριά βιομηχανία και τα φυτοφάρμακα. Όλα αυτά οδηγούν αναπόδραστα στην μετατροπή του νερού από κοινό αγαθό σε εμπόρευμα.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε παραδείγματα στη Λ. Αμερική, όπου το μοντέλο εξόρυξης, μονοκαλλιέργειας και εξαγωγής πρώτων υλών επιβάλλεται σε μεγάλο βαθμό από τις αυτοαποκαλούμενες “προοδευτικές κυβερνήσεις”. Αυτό το αναπτυξιακό μοντέλο ονομάστηκε “συσσώρευση μέσων λεηλασίας” (Dacid Harvey) ή πόλεμος εναντίον των λαών. Ομοιότητες διαπιστώνονται με την ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία δύο χρόνια, όπου η “αριστερή” κυβέρνηση του Σύριζα, από τις Σκουριές στον Αχελώο και από τις ιδιωτικοποιήσεις του νερού στο ξεπούλημα της ενέργειας, συνεχίζει την ίδια πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, καταστρέφοντας τα κοινά στον βωμό του κέρδους των εταιριών.

Το πρόβλημα είναι πού πιο βαθύ από το ποιός διαχειρίζεται την εξουσία. Το ζήτημα είναι ότι δεν έχει αμφισβητηθεί η κυρίαρχη ιδεολογία της απεριόριστης ανάπτυξης και οικονομικής μεγέθυνσης. Τα παραμύθια της πράσινης ανάπτυξης ή ενός βιώσιμου πιο ανθρώπινου καπιταλισμού δεν δίνουν καμιά πραγματική εναλλακτική. Αν δεν αλλάξουμε πολύ γρήγορα κατεύθυνση προς μία πολιτική της αποανάπτυξης, το μέλλον είναι δυσοίωνο για πλανήτη και ανθρώπους. Δεν αρκεί να τεθεί το ερώτημα “σε ποιόν ανήκουν τα μέσα παραγωγής” πρέπει να θέσουμε τα ερωτήματα του τι παράγουμε, πως το παράγουμε, πόσο και για ποιόν, ποιές σχέσεις θέλουμε να αναπτύξουμε κατά τη διαδικασία αυτή; Το ζήτημα είναι η οικονομική σφαίρα να σταματήσει να κυριαρχεί πάνω στις υπόλοιπες σφαίρες και δραστηριότητες της ζωής.

Την αλλαγή για την οποία μιλάμε φυσικά δεν μπορούμε να την περιμένουμε από εκλεγμένους αντιπροσώπους, οικονομικούς ολιγάρχες ή άλλες ιεραρχικές δομές. Η ίδια η κοινωνία πρέπει να βγει στο προσκήνιο και να προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση τους με ενεργή συμμετοχή όλων, μέσω αμεσοδημοκρατικών θεσμών, αδιαμεσολάβητα και από τα κάτω. Η ελπίδα που έρχεται “από τα πάνω” είναι κενή ή ακόμη χειρότερα εργαλείο χειραγώγησης και ενσωμάτωσης. Ας παλέψουμε “από τα κάτω”, αμεσοδημοκρατικά, μακριά από την λογική της ανάθεσης, για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Αλέξανδρος Κιουπκολής (καθηγητής ΑΠΘ, συγγραφέας): Κοινωνική αυτοοργάνωση για τα κοινά και συγκρότηση ενός μαζικού συλλογικού υποκειμένου, που θα ανατρέψει την ηγεμονική συνθήκη του νεοφιλελευθερισμού.

Ο ομιλητής άρχισε την εισήγησή του με την αναγκαιότητα οργάνωσης και συγκρότησης των αγώνων αντίστασης, ώστε να γίνουν πιο μαζικοί και πιο ισχυροί, να υπάρξει ένα πιο εκτεταμένο αποτέλεσμα που θα άλλαζε τις κυρίαρχες κοινωνικές δομές. Όπως τόνισε: όλοι γνωρίζουμε και υπερασπιζόμαστε τους αγώνες για πραγματική δημοκρατία, ισότητα, ελευθερία, ωστόσο το μείζον ζήτημα είναι πως θα υπάρξει αυτή η αποτελεσματική κοινωνική αυτοοργάνωση που θα κάνει αυτές τις αξίες πραγματικότητα.

Η κρίση των τελευταίων 15 -20 χρόνων -απλώς τελευταία την βιώνουμε περισσότερο έντονα- δεν είναι απλώς κρίση οικονομική, κοινωνική, οικολογική, αλλά σε μεγάλο βαθμό κρίση αυτού που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως κρίση του λεγόμενου ανταγωνιστικού κινήματος. Δηλαδή των κινημάτων που θα ανταγωνιστούν τις κυρίαρχες δυνάμεις στην κατεύθυνση ισότητας, ελευθερίας και οικολογίας.

Το θέμα είναι το γιατί τα εκατομμύρια των ανθρώπων που πλήττονται από το κυρίαρχο σύστημα δεν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να συγκροτήσουν μια τέτοια μαζική δύναμη που θα ανατρέψει τις κυρίαρχες ηγεμονικές δυνάμεις και θα τις αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Όπως είπε, ένα βήμα είναι το πέρασμα από τις μεμονωμένες αντιστάσεις και αντιδράσεις στη θετική πρόταση και στον συγκεκριμένο δρόμο. Η κατάθεση μιας διεξόδου στο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική – που αποτελεί ουσιαστικά την κύρια ηγεμονική συνθήκη του νεοφιλελευερισμού.

Προς την κατεύθυνση αυτή η συζήτηση που γίνεται για τα κοινά (commons) διατυπώνει και προβάλλει ένα θετικό όραμα. Κάτι συγκεκριμένο ως εναλλακτική, που μάλιστα αποτελεί βίωμα σε διάφορες περιοχές του κόσμου και που δημιουργεί τις προδιαγραφές στο να γίνει μεγαλύτερο, εκτεταμένο και να μπορέσει συγκροτήσει αυτόν τον άλλο δρόμο.

Δίνοντας τον ορισμό και το πλαίσιο των κοινών αγαθών σημείωσε πως, όταν μιλάμε για κοινά σήμερα εννοούμε αυτά τα συλλογικά αγαθά: φυσικά, τεχνολογικά, εργασία και πολιτισμός, τα οποία γίνονται αντικείμενο συλλογικής αυτοδιαχείρισης από συγκεκριμένη κοινότητα που παράγει ή χρησιμοποιεί αυτά τα αγαθά. Η αυτοδιαχείριση αυτή γίνεται σε μια ισότιμη βάση με τη συμμετοχή όλων των μελών της κοινότητας, με όρους ανοικτότητας (για τους εκτός κοινότητας), πλουραλισμού, δικαιοσύνης, μεγάλης ευαισθησίας για το περιβάλλον και οικολογικής συνθήκης που βρίσκεται στη βάση αυτών των αγαθών. Στη συνέχεια αφού έκανε μια σύντομη αναφορά στα φυσικά κοινά ή κοινά της φύσης που φέρουν την εμπειρία πολλών κοινοτήτων από το απώτερο παρελθόν, τα σύγχρονα ψηφιακά κοινά, αλλά και στα νεωτερικά (βιομηχανικά) κοινά της εργασίας (εργατικοί συνεταιρισμοί), τόνισε πως τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ένας λόγος πάνω στα κοινά, καθώς εκτός των άλλων επισημαίνεται ότι χρειάζεται μια αλλαγή αντίληψης και νοοτροπίας. Χρειάζεται η παραγωγή μιας νέας ιδεολογίας ώστε να μπορέσει να υπάρξει το νέο πολιτικό σχέδιο και πολιτική αλλαγή. Μέσα από αυτό το τοπίο των κοινών αναδεικνύεται μια εναλλακτική, όσο περιορισμένη δυνατότητα και λίγο γνωστή κι αν είναι. Μία εναλλακτική που βγαίνει από τις ίδιες τις κοινωνικές ανάγκες και κοινωνικές δραστηριότητες.

Στο σημείο αυτό είναι που τίθεται το μεγάλο πολιτικό ζήτημα πώς από αυτές τις επιμέρους πρωτοβουλίες, πρακτικές και ιδέες θα φτάσουμε στο σημείο της συγκρότησης του μαζικού συλλογικού υποκειμένου, που θα μπορέσει να ανατρέψει την ηγεμονική σημερινή συνθήκη του νεοφιλελευθερισμού. Χρειάζεται μια άλλη μορφή ηγεμονικής πολιτικής, μια αντιηγεμονική πολιτική που θα έχει όμως χαρακτηριστικά της κλασσικής πρώτης, όπως μαζική απεύθυνση και μαζικός φορέας οργάνωσης. Θα παράγει λόγο, θα συγκροτεί αυτή την υλική βάση που είναι τα κοινά σήμερα και θα δώσει τη μεγαλύτερη ώθηση για αυτονόμηση και προώθηση αυτού του κινήματος. (…) ώστε να δημιουργηθεί η βάση για αυτονόμηση ενός ανταγωνιστικού συστήματος από τις κυρίαρχες συνθήκες. Στο σημείο αυτό επισημαίνεται η αναγκαιότητα για συγκρότηση πολιτικής συνειδητοποίησης και τονίζει πως η σχέση ενός τέτοιου ανταγωνιστικού μαζικού κινήματος με το κράτος είναι κρίσιμης σημασίας, καθώς στην περίπτωση που επιχειρήθηκε (Λ. Αμερική – Βενεζουέλα, Σύριζα) πολιτικό πατρονάρισμα “από τα πάνω” ουσιαστικά το κίνημα είτε αλλοτριώθηκε, ενσωματώθηκε, αποδυναμώθηκε και ταυτόχρονα είχαμε ενίσχυση του πελατειακού κράτους.

Ένα δεύτερο σημείο που εισήγαγε ως προβληματική στην τοποθέτηση του είναι αυτό της χρήσης των δημόσιων κοινωνικών πόρων, που όπως τόνισε προϋποθέτει την ύπαρξη ενός συγκροτημένου κινήματος που έχει σχέδιο και δική του αντίληψη κατεύθυνσης και διεκδικεί από την αλλαγή νομοθεσίας, κερδίζει σταδιακά χώρο και πόρους την ώρα που αυτό αναπτύσσεται. Τέλος στάθηκε σε πρωτοβουλίες κοινωνικών κινημάτων που όπως είπε αναγνωρίζουν ότι δεν μπορούν να αγνοήσουν το κράτος αλλά και ότι η λύση δεν είναι να πάρουν το κράτος. Γίνεται μια προσπάθεια είτε να δημιουργηθούν πλατφόρμες πολιτών να πάρουν το δήμο – που είναι επικίνδυνο και προβληματικό – αλλά έχει τη λογική ότι σε τοπικό επίπεδο είναι πιο άμεση σύνδεση των κοινωνιών και είναι πιο πρόσφορο το έδαφος να επηρεάσουν. Σε αυτή την κατεύθυνση συμμετοχής στην τοπική αυτοδιοίκηση και της ανάκτησης πόρων του κράτους μέσα από την τοπική αυτοδιοίκηση, υπάρχουν γόνιμες πρωτοβουλίες (βλ Ιταλία, Ισπανία). Είναι εκείνες που συνδυάζουν την προσπάθεια ανάπτυξης ενός ισχυρού αυτοοργανωμένου κινήματος έξω από το δήμο και έξω από το κράτος, με τη δημιουργία πλατφόρμων από πολίτες αυτόνομων που συνδέονται κάπως με αυτά τα κινήματα εκτός, αλλά είναι ανεξάρτητα και παράλληλα από αυτά τα κινήματα και προσπαθούν να φέρουν αυτή τη λογική της συμμετοχής των πολιτών και μέσα στη διοίκηση των δήμων, ώστε να περιορίσουν τον συγκεντρωτισμό, τη γραφειοκρατία, το πελατειακό σύστημα κλπ. Μια πολύ δύσκολη πορεία και κατάσταση, που δείχνει έναν πιθανόν ρεαλιστικό δρόμο που θα μπορούσε ένα κοινωνικό κίνημα για τα κοινά να ανακτά δημόσιους πόρους από το κράτος.

Γιώργος Παπαχριστοδούλου (περιοδικό Βαβυλωνία): Τα μέτωπα του νερού ως κοινά και η Δημοκρατία του νερού.- Το νόημα των κοινών, το πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας, η επαναδημιουργία του σύγχρονου δημόσιου χώρου.

Ο ομιλητής αναφέρθηκε στη νέα περίοδο που διανύουμε όσον αφορά την υπεράσπιση, διαφύλαξη και διεύρυνση των κοινών αγαθών. Το καινούριο τοπίο διαμορφώνουν δυο παράγοντες: Η ηγεμονία μιας κομματικής και κυβερνητικής ελίτ με ιδεολογική αναφορά στην αριστερά, η οποία αξιοποίησε τον λόγo και την πράξη των κοινωνικών κινημάτων όλης της προηγούμενης περιόδου στην διαδικασία της ανόδου της στην εξουσία και υλοποιεί, με μαεστρία, το νεοφιλελεύθερο δόγμα του There Is No Αlternαtive – δεν υπάρχει καμία εναλλακτική. Η ελίτ αυτή δεν πρόδωσε καμία ιδεολογική κατασκευή. Απλώς, από τη στιγμή της ανόδου στην κρατική εξουσία, εφαρμόζει τεχνικές διακυβέρνησης που έχουν δοκιμαστεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, είτε επιθετικά μέσω της κατάληψης του ζωτικού εδάφους των από κάτω είτε με διακριτικότητα μέσω της ενσωμάτωσης, στην περίπτωση της Λατινικής Αμερικής. Πάντοτε με πυρήνα την ιδεολογία της «ανάπτυξης».

Πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία θριαμβεύει η λογική της ανάθεσης, ο μηχανισμός μέσω του οποίου η ελπίδα αναδύθηκε στη εξουσία. Η διαρκής υπόσχεση της ελπίδας, τα εθνικά μυθεύματα , ο κυβερνητικός ρεαλισμός που υποκύπτει στις ορέξεις των εταιρικών λόμπι, η εμπλοκή προσώπων που πριν συμμετείχαν στην κοινωνική κίνηση, συχνά απολαμβάνοντας τη δική μας γαλαντόμα ανοχή, συντηρούνται για να ακυρώσουν / εξουδετερώσουν τα φαινόμενα και το ενδεχόμενο οι κοινωνικές αντιστάσεις να αποκτήσουν ένα αντισυστημικό περιεχόμενο. Αυτό το νέο τοπίο, και ιδιαίτερα την κυριαρχία του φαντασιακού της «ανάπτυξης», το οποίο διαπερνά οριζόντια όλο το πολιτικό προσωπικό, δεν μπορούμε φυσικά να το αγνοήσουμε. Όπως αντίστοιχα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε/παραμερίσουμε μια γενικευμένη καθίζηση των κινημάτων, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν παγιδευμένα στο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αναπαράγοντας μια ακίνδυνη εκδοχή ενός αριστερού κυβερνητισμού που γυρεύει να στήσει στα πόδια του τον κοινοβουλευτισμό και την αντιπροσώπευση.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι ο πλανητικός και έχει να κάνει με τις ορατές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Το πλανητικό πλαίσιο, και ειδικότερα όσον αφορά την τάση εμπορευματοποίησης των κοινών, όπως το νερό επηρεάζεται από την αποχώρηση των ΗΠΑ, με απόφαση Τραμπ, από την συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. Ενώ με τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Καναδά, της γνωστή ως CETA επιδιώκεται να θεσμοθετήσουν μια νομική ασυδοσία των πολυεθνικών σε βάρος όσων κοινωνιών που αντιστέκονται στην λεηλασία της «ανάπτυξης» από τη στιγμή που δίνεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να μηνύουν τις κυβερνήσεις αν οι πολιτικές αποφάσεις των τελευταίων βλάπτουν τα μελλοντικά τους κέρδη, υπονομεύοντας τη δημοκρατική λήψη αποφάσεων στο δημόσιο συμφέρον.

Τι είναι όμως και σε ποιον ανήκει όμως το νερό; Πρώτα από όλα, αποτελεί ελεύθερο φυσικό αγαθό. Το νερό δεν παράγεται σε κάποιο εργαστήριο – υπάρχει εκ φύσεως κι εκεί κάνει τον κύκλο του ο οποίος διαταράσσεται με διάφορους τρόπους, όπως συμβαίνει με τα μεγάλα φράγματα στους ποταμούς ή τις αποξηράνσεις στις λίμνες… Όμως, η διαδικασία απαλλοτρίωσης των κοινών από το κράτος και την αγορά, μας οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια τάση εμπορευματοποίησης του νερού. Σε αυτήν την διαδικασία η ιδεολογία της «ανάπτυξης», ως ένας μηχανισμός που δεν γνωρίζει όρια στην εκμετάλλευση της φύσης, το εφιαλτικό όραμα που μοιράζονται εξίσου Αριστερά και Δεξιά, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο καθώς το νερό αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως συντελεστής παραγωγής, ως εμπορευματοποιημένος πόρος για την μεγέθυνση του ΑΕΠ. Χάνει την αξία χρήσης του ως φυσικό αγαθό και αποκτά ανταλλακτική αξία. Αυτή η παγκόσμια τάση περίφραξης του νερού, η μετατροπή του σε προϊόν προς εμπορία, συμβαδίζει με την απαξίωση των δημοσίων δικτύων (το εμφιαλωμένο αντί νερό βρύσης ή νερό τρεχούμενο), την ιδιωτικοποίηση των πηγών, την ένταξη του νερού στο κυρίαρχο καταναλωτικό πρότυπο της ποικιλίας και του «ιδιαίτερου».

Στην ύπαιθρο, οι κρατικοί σχεδιασμοί γύρω από τη διαχείριση των υδάτων σε επίπεδο υπαίθρου γίνονται υπέρ των εταιρικών λόμπι του νερού και της ενέργειας. Στην πόλη, έχουμε ήδη την έμμεση ιδιωτικοποίηση του νερού με την ένταξη της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στο Υπερταμείο (Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.). Στον πλανητικό επίπεδο, η τάση είναι να εκχωρούνται οι καταναλωτές- πελάτες, όλοι εμείς δηλαδή, σε πολυεθνικές γίγαντες όπως η Nestle και η Suez, οι οποίες μετατρέπονται σε ιδιοκτήτες του νερού. Στη γειτονιά μας, τα Βαλκάνια, ο σχεδιασμός κράτους και αγοράς περιλαμβάνει μια σειρά μεγάλων φραγμάτων σε Ελλάδα, Αλβανία και Μακεδονία, ενώ στην Τουρκία έχουμε το παράδειγμα φαραωνικών φραγμάτων στα νοτιοανατολικά γύρω από τα οποία έχουν δοθεί μεγάλες πολιτικές μάχες. Στον Αχελώο το φράγμα στη Μεσοχώρα και η εκτροπή είναι πλέον -και τυπικά- έργα δια-κομματικά. Στην περίπτωση της Χαλκιδικής, η εξόρυξη χρυσού απειλεί ευθέως το νερό, το οποίο εάν χαθεί ή ρυπανθεί οι βλάβες στο περιβάλλον αυτονόητα θα είναι ανεπανόρθωτες.

Δεν αρκεί όμως η γενικόλογη υπεράσπιση των κοινών. Είναι η στιγμή να διευρύνουμε το δικαιολογημένο αίτημα της ισότιμης πρόσβασης όλων στον κοινό φυσικό πόρο. Το νόημα, το περιεχόμενο των κοινών – του νερού, εν προκειμένω – μπορεί να εγγυηθεί η αλληλεπίδρασή του με το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας ως του πολιτεύματος εκείνου που προϋποθέτει την ευθύνη και την άμεση συμμετοχή του καθενός μας, ως του πολιτεύματος εκείνου που επαναφέρει την εξουσία στους πολίτες, επαδημιουργώντας τον σύγχρονο δημόσιο χώρο, στον οποίο κράτος και εταιρείες δεν θα έχουν λόγο. Εντός του χώρου και χρόνου αυτού μπορεί ελεύθερα / ανοιχτά να συζητηθεί και να απαντηθεί το κρίσιμο ερώτημα του ‘τι να κάνουμε το νερό’ και να συγκροτηθεί μια δομική δημοκρατία του νερού και των κοινών εν γένει που να διαχειρίζεται τα κοινά ως αλληλέγγυα κοινωνική σχέση και να τα θεμελιώνει στην ίση ελευθερία. Άμεση δημοκρατία χωρίς όρους υλικής αυτονομίας δε μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο, η διασφάλιση της υλικής αυτονομίας δεν προηγείται της θέσμισης αμεσοδημοκρατικών δομών και τούμπαλιν, αλλά αμφότερα τελούν σε παράλληλη διαλεκτική σχέση.

Η ανελέητη κερδοσκοπία και ο καιροσκοπισμός οδηγούν την ανθρωπότητα σε τύφλωση και μοιραία το αποτέλεσμα δεν θα είναι άλλο από την αυτοκαταστροφή. Αυτή η πολιτική είναι που προκαλεί την κρίση του νερού, αυτή η πολιτική είναι που προκαλεί το νέο παγκόσμιο πόλεμο, τον πόλεμο του νερού! Ο πόλεμος του νερού έχει δύο αντίπαλες πλευρές: η μία είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη, με κρατικό έλεγχο ή χωρίς κρατικό έλεγχο, είναι ο κόσμος της ολιγαρχίας. Η άλλη πλευρά είναι τα χιλιάδες κοινωνικά κινήματα και τα χιλιάδες κοινωνικά εγχειρήματα προάσπισης του νερού ως κοινού αγαθού, είναι ο κόσμος της δημοκρατίας, της Δημοκρατίας του Νερού! Ο ρόλος ο δικός μας δεν είναι να αντιπροσωπεύσουμε ή να εκφράσουμε την σύνθεση ως ειδικοί αλλά να την προκαλέσουμε και να εκφραστούμε μέσα σ αυτήν. Μπήκαμε όμως στον ρόλο του αλληλέγγυου και ήμασταν πολύ διστακτικοί για να διευρύνουμε μεθοδικά το πεδίο της παρουσίας μας. Πρέπει να ακολουθήσουμε επιθετική πολιτική για να είμαστε όχι απλώς ένα δίκτυο παρέμβασης αλλά μια κοινωνική δύναμη.

Παναγιώτης Μποχώτης (κατηγορούμενος στην υπόθεση  Καρατζά), Έλλη Δαμάσκου (Επιτροπή Αγώνα Μεγάλης Παναγιάς): Οι αγώνες για τη ζωή, τη γη και την ελευθερία δεν έχουν ημερομηνίες λήξης… Με την αλληλεγγύη, για την εναλλακτική βιωσιμότητα, την επανανοηματοδότηση του συλλογικού, την άμεση δημοκρατία.

Οι δυο ομιλητές αναφέρθηκαν στον αγώνα των ενάντια στα μεταλλεία εξόρυξης χρυσού στη Β.Α. Χαλκιδική, στις διώξεις πολλών αγωνιστών και στην αναγκαιότητα ανάπτυξης ενός σκληρού αγώνα με συμμετοχή και όχι λογικές ανάθεσης. Όπως ανέφεραν: Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία δεν συμβαίνει μόνο στη Χαλκιδική, αλλά εξελίσσεται στη Ρουμανία, στην Τουρκία, στην Αρμενία, στη Λατινική Αμερική, στον Έβρο, στο Κιλκίς, και σε όλα εκείνα τα μέρη όπου σχεδιάζονται ή υλοποιούνται εγκληματικά έργα εξόρυξης χρυσού που συνεπάγονται την υποβάθμιση των ζωών μας, επιφέροντας ανυπολόγιστες συνέπειες στην ισορροπία και την ίδια την ύπαρξη των τοπικών οικοσυστημάτων και πλήττοντας ανεπανόρθωτα τις τοπικές παραγωγικές δραστηριότητες. Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία, δεν ξεκίνησε το Φεβρουάριο του ’13, όταν – μετά τον εμπρησμό του εργοταξίου στις Σκουριές – κράτος και εταιρεία, μην έχοντας πλέον τη δυνατότητα να φιμώσουν ένα ήδη μαζικότατο κίνημα αντίστασης, κατέφυγαν στην προσπάθεια δημιουργίας φοβικού κλίματος στην περιοχή, καθιστώντας ως «παράπλευρη απώλεια» τον αγώνα που έγινε γνωστός σε διεθνές επίπεδο μέσα από τον εμπρησμό του εργοταξίου και την καταστολή που ακολούθησε. Οι απαρχές του αγώνα τοποθετούνται πριν 10 χρόνια, ο αγώνας αυτός πλαισιώνεται από ανθρώπους με πολύ διαφορετικές καταβολές, οι οποίοι επιμένουν να αντιστέκονται απέναντι στην ανάπτυξη των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων της εταιρίας.

Επειδή όμως, η μια βιομηχανία φέρνει την άλλη, ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία δεν αποτελεί απλά ένα ακόμη πεδίο καταστολής, αλλά ένα δοκιμαστικό πεδίο πρωτοεμφανιζόμενων και αναβαθμισμένων κατασταλτικών πρακτικών και μιας γενικευμένης κατάστασης εξαίρεσης, που προορίζονται για να εφαρμοστούν στη συνέχεια στο σύνολο των κοινωνικών αγώνων, αλλά και σε όλο το φάσμα της ζωής μας, απειλώντας ευθέως τις ελευθερίες μας. Η προσπάθεια του κράτους να διασφαλίσει την ανάπτυξη της βιομηχανίας εξόρυξης στην περιοχή, περιλαμβάνει την ταυτόχρονη ανάπτυξη μιας βαριάς βιομηχανίας διώξεων, η οποία έχει εγκαθιδρυθεί προκειμένου, να στοχοποιήσει το κοινωνικό κίνημα ενάντια στα μεταλλεία, να εμποδίσει την εξάπλωση του αγώνα πέρα από τα γεωγραφικά όρια της Χαλκιδικής και να επιδείξει αποτελεσματικότητα στην πάταξη αυτού που ορίζει ως «ανομία». Στην προσπάθειά του αυτή, έχει επιχειρήσει να κατασκευάσει σενάρια για υποτιθέμενες εγκληματικές οργανώσεις που δρουν στην περιοχή εμποδίζοντας την ανάπτυξη της χώρας.

Η άνευ προηγουμένου τρομοκράτηση και καταστολή που έχει επιβληθεί, όχι μόνο δεν προκάλεσε ως απάντηση την όξυνση του αγώνα, αλλά είχε ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωσή του, λόγω της επικράτησης του φόβου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της κινητοποίησης στο βουνό, στις 21 Οκτώβρη ’12, όπου η άγρια καταστολή κατάφερε να εκφοβίσει μεγάλα τμήματα του κινήματος, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθεί έκτοτε άλλη τόσο μαζική πορεία στο βουνό. Συνολικά, από το Μάρτιο του ‘12 μέχρι σήμερα, έχουν συνταχθεί τουλάχιστον 30 δικογραφίες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται 400 κατηγορούμενοι με αρκετά άτομα να κατηγορούνται για πολλές υποθέσεις. Επίσης, 50 άτομα στοχοποιούνται στο πλαίσιο των δύο μεγάλων δικογραφιών που περιλάμβαναν την κατηγορία σύστασης εγκληματικής οργάνωσης (187) – 21 άτομα συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία του εμπρησμού του εργοταξίου, της οποίας η δίκη έχει οριστεί 9 Νοεμβρίου 2017 και 26 άτομα στη δικογραφία που αφορά ενέργειες που έλαβαν χώρα κατά την κινητοποίηση στο Λάκκο Καρατζά Μ. Παναγίας, το Μάιο του ‘13  και στην ευρύτερη περιοχή της Ιερισσού (από τις αρχές Μαΐου μέχρι και τις 25 Αυγούστου ‘13) της οποίας η δίκη έχει οριστεί 21 Σεπτεμβρίου 2017. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η δικογραφία αυτή είναι η πρώτη στον αγώνα της Χαλκιδικής, η οποία στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στο περιεχόμενο των συνομιλιών των εμπλεκόμενων προσώπων που καταγράφηκαν ύστερα από άρση του τηλεφωνικού τους απορρήτου, ποινικοποιώντας το όποιο περιεχόμενό τους, αλλά και από δημοσιεύσεις σε ηλεκτρονικούς ιστότοπους.

Γνωρίζουμε ότι ο χαρακτήρας των τοπικών και των εθνικών εκλογών για το μέλλον της εξόρυξης ήταν δημοψηφισματικός, όμως το κεντρικό ζήτημα που έμπαινε αλλά μπαίνει και τώρα, είναι αν θα παραμείνει το κίνημα όρθιο έχοντας τον αγώνα στα χέρια του και θα κινείται με βάση το ακηδεμόνευτο και αδιαμεσολάβητο ή αν θα μεταθέσει την δυναμική του στο παραδοσιακό και στην ανάθεση. Μετά το πέρας των δημοτικών εκλογών, το κίνημα βρέθηκε σε μια κατάσταση αδρανοποίησης, τόσο σε σχέση με τη προεκλογική περίοδο, όσο και με το αποτέλεσμα, το οποίο έθεσε μεγάλο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας σε κατάσταση αναμονής, επιπλέον σε αυτή την κατάσταση συνέδραμε το ευμενές αποτέλεσμα των ανακρίσεων, των δυο μεγάλων δικογραφιών που συμπεριλάμβαναν την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης, οι οποίες επέφεραν περιοριστικούς όρους, αντί των εγγυήσεων ή προφυλακίσεων. Χρειάστηκαν να περάσουν αρκετοί μήνες και να υπάρξει ένα κλίμα εθνικών εκλογών στην ατμόσφαιρα ώστε να συναντήσουμε μαζικές.

Η συνέχιση και αναβάθμιση του αγώνα είναι κρίσιμη… Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε ότι παρά το γεγονός ότι σε ένα μεγάλο βαθμό, οι αποφάσεις των επιτροπών αγώνα, λαμβάνονται μέσα από συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, διατηρείται ωστόσο από σημαντικό τμήμα του κινήματος η εμπιστοσύνη στη θεσμική διαχείριση, που εκφράζεται μέσω πρακτικών ανάθεσης: στη δικαιοσύνη, σε εκλεγμένους αντιπροσώπους, σε ηγετικούς ρόλους, σε ειδικούς και αυθεντίες. Αυτό το συναντάμε σε διάφορες στιγμές του αγώνα, όπως για παράδειγμα στον γενικότερο τρόπο αντιμετώπισης των διώξεων, μέσα από την εναπόθεση της αντιμετώπισής τους καθαρά σε δικονομικούς χειρισμούς και όχι στο βάρος και την σημασία τόσο της αλληλεγγύης όσο και της συνέχισης του ίδιου του αγώνα.

Το θεμελιώδες λοιπόν ζήτημα που μπαίνει σήμερα στον κόσμο που αγωνίστηκε όλα αυτά τα χρόνια δεν είναι να μεταθέσει στους υπεύθυνους τοπικούς και εθνικούς την επίλυση της εξόρυξης, ούτε να φαντάζεται και να περιμένει την όποια νομική κίνηση που θα μπλοκάρει το έργο ως δια μαγείας. Όσο το κίνημα θα βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής και ανάθεσης, στην ελπίδα της θεσμικής λύσης και στον δρόμο των δικαστηρίων αντί του σκληρού αγώνα, τόσο το έργο θα προχωράει δημιουργώντας ολοένα και περισσότερο τετελεσμένα και το κίνημα θα σαπίζει στον λάκκο που το ίδιο έσκαψε… Η τύχη της εξόρυξης είναι στην δικαιοδοσία του κινήματος και σ’ αυτή την παρακαταθήκη δεν πρέπει να γίνει καμιά έκπτωση, μην ξεχνώντας ό,τι ο  ίδιος ο αγώνας κατέδειξε πως όσο καταστροφική είναι η εξόρυξη, άλλο τόσο καταστροφική είναι και η άνευ όρων ανάθεση…

Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν, αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή σε αυτή την σχέση μέσα από μια αυτοθέσμιση. Ριζική αλλαγή σημαίνει το πέρασμα της πραγματικής εξουσίας στις τοπικές, ανοιχτές συνελεύσεις, πάνω σε μία καταστατική συμφωνία για το παρόν και το μέλλον της περιοχής. Αυτό σημαίνει πλήρης αναδιάταξη του παραγωγικού τομέα, δίνοντας βάρος στο συλλογικό, στο ισότιμο, στην αλληλεγγύη, στη δημιουργία νέου, ελεύθερου, δημόσιου και κοινωνικού άξονα που να ενώνει το βουνό και τη θάλασσα, μια νέα δηλαδή ελεύθερη και συνάμα προστατευτική προσβασιμότητα, στο φυσικό και παραγωγικό πλούτο της περιοχής. Το πολιτικό πλαίσιο αυτής της συμφωνίας δεν μπορεί παρά να αντληθεί από την εμπειρία του πολύχρονου κινήματος κατά των μεταλλείων και από την αλληλεγγύη που εισέπραξε σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μια αλληλεγγύη που μπορεί να αποτελέσει την κινηματική απάντηση για την εναλλακτική βιωσιμότητα της περιοχής. Αυτές οι αλλαγές δεν έχουν καμιά σχέση με τον εμπορευματικό-επιχειρηματικό κόσμο για τον οποίο στρατηγικός στόχος είναι το χρήμα και το κέρδος με αναπόδραστο αποτέλεσμα την ιδιώτευση και την εξορία του συλλογικού από την δημόσια σφαίρα. Αυτήν την επανανοηματοδότηση του συλλογικού έκανε πράξη ο αγώνας στην περιοχή κι αυτό είναι το βασικό του στήριγμα για να συνεχίσει και δεν μένει παρά να το θεσμίσει σε όλους τους τομείς της ζωής. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της άμεσης δημοκρατίας.

ΥΓ: Οι σκουριές δεν είναι και τόσο μακριά, ραντεβού στον Κάκκαβο…

Στο τέλος της εκδήλωσης προβλήθηκε οπτικό υλικό με το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στην Β.Α. Χαλκιδική.

ΤΟ 8Ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ, ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ, ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ.

Το Fest Άμεσης Δημοκρατίας αρχίζει σήμερα στη Θεσσαλονίκη, με γενικό πρόταγμα για τα κοινά, τις κοινότητες, την αυτοθέσμιση, την άμεση δημοσκρατία. 

 

Στο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (θεολογική σχολή) αρχίζει σήμερα Τετάρτη και επί τριήμερο θα διαρκέσει μέχρι και την Παρασκευή, 6, 7 και 8 Σεπτεμβρίου 2017, με γενικό πρόταγμα: «Αγωνιζόμαστε για τα κοινά με κοινότητες , αυτοθέσμιση και άμεση δημοκρατία. Ενάντια στα ιδεολογήματα του κρατισμού και την ιδιώτευση».

Οι κύριες θεματικές των κεντρικών πολιτικών εκδηλώσεων μετά το πέρας των οποίων θα ακολουθήσει συζήτηση είναι:

  • Τα κοινά και οι αγώνες υπεράσπισής τους
  • Η Δύση σε κρίση και η καταστολή με τον εθνικισμό σε χρήση
  • Κοινοτισμός και κοινότητες στο σύγχρονο επαναστατικό πρόταγμα.

Το πλήρες πολιτικό και πολιτιστικό πρόγραμμα του FEST2017 παρατίθεται παρακάτω:

Πολιτικό/ Πολιτιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας 2017 Τετάρτη 6/9

19:00 / Προβολή ντοκιμαντέρ «Τραγούδια του ελληνικού underground» του Βασίλη Μουσουλή. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το σκηνοθέτη

20:30 / Εκδήλωση «Τα κοινά και οι αγώνες υπεράσπισής τους»

Αλέξανδρος Κιουπκιολής (καθηγητής ΑΠΘ, συγγραφέας): Το κράτος και τα κοινά της αυτο οργάνωσης, δύο συγκρουόμενες λογικές

Γιώργος Παπαχριστοδούλου (Περιοδικό Βαβυλωνία): Τα μέτωπα του νερού ως κοινά

Παναγιώτης Μποχώτης (κατηγορούμενος στην υπόθεση Καρατζά)

Έλλη Δαμάσκου (Επιτροπή Αγώνα Μεγάλης Παναγιάς)

Νίκη Δημητριάδη (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας)

20:30 / Discussion “The commons and the struggles of defending them”

23:00 / Συναυλία

Ψευδοπροφήτες, Lostre Community, Μόνιμος Κάτοικος, Technotomy (Part 1)

23:00 / Concert

Pseydoprofites, Lostre Community, Monimos Katikos, Technotomy (Part 1)

 

Πέμπτη 7/9

18:00 / Τουρνουά Πινγκ-Πονγκ

19:00 / Προβολή ντοκιμαντέρ «Dreaming of life / Όνειρο δημοκρατίας» του Morteza Jafari. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη

20:30 / Εκδήλωση «Η Δύση σε κρίση και ο εθνικισμός σε χρήση»

Φιλήμονας Πατσάκης (συγγραφέας, Περιοδικό Βαβυλωνία) Η αλλαγή του εξουσιαστικού παραδείγματος και τα κινήματα

Δημήτρης Ρουσόπουλος (συγγραφέας) Η αντίσταση στον Trump

Κωνσταντίνος Σαββόπουλος (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας)

22:00 / Flamenco Performance Από τις Ελένη Γερμάνη και Σοφία Κιορπέ

23:00 / Συναυλία

Radio Clash, The Accuracy, Chupacavlas, Technotomy (Part 2)

 

Παρασκευή 8/9

18:00 / Τουρνουά Πινγκ-Πονγκ

19:00 / Προβολή ντοκιμαντέρ «Χρυσή Αυγή: Προσωπική υπόθεση» της Angélique Kourounis. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τα μέλη της παραγωγής Λουκά Σταμέλλο και @ypopto_mousi

19:30 / Θέατρο «Το κορίτσι που το έλεγαν Πέμπτη» από τη θεατρική ομάδα «Από τον Πέμπτο στίχο κιόλας Φάλτσοι»

20:30 / Εκδήλωση «Κοινοτισμός και κοινότητες στο σύγχρονο επαναστατικό πρόταγμα»

Daniel Chodorkoff (Συνιδρυτής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας, Μάρσφιλντ) Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός: Η κληρονομιά του Murray Bookchin

Havin Guneser (Υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών και των δικαιωμάτων των Κούρδων, Αμβούργο) Από τον κοινοτισμό στον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό: έννοιες και εφαρμογές

Γρηγόρης Τσιλιμαντός (Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας)

23:00 / Συναυλία

Ρεύμα 102, Γκούλαγκ, Lost Bodies, Million Hollers

 

Έκθεση Φωτογραφίας: Και τις τρεις μέρες, στο χώρο του Φεστιβάλ θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Μοναξιά» από τη φωτογραφική ομάδα goup photography jpeg του Μικρόπολις.

ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΘ: Σάββατο 9/9, στις 17:00, στην Καμάρα

 

 

 

 

 

 

 

 

FOR THE PROGRAM OF FEST2017 IN ENGLISH SEE BELOW – PRESS Διαβάστε τη συνέχεια: