Category Archives: ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

ΚΟΙΝΣΕΠ… των βιομηχάνων κι  επιχειρηματιών για την «υφαρπαγή» της εφημερίδας «Μακεδονία» σε βάρος των εργαζομένων της!

ΕΝΤΟΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορούσαν διάφορα περί επανέκδοσης της εφημερίδας «Μακεδονία» με σύμπραξη εργαζομένων και επιχειρηματιών, ενώ στη συνέχεια αναρτήθηκε ανακοίνωση του διοικητικού συμβουλίου της… νέας εταιρείας, η οποία πληροφορεί ότι:

24 από τους εργαζόμενους εξασφάλισαν το δικαίωμα χρήσης των τίτλων με αντάλλαγμα τμήμα των δεδουλευμένων τους,

– και  η ΚΟΙΝΣΕΠ που σύστησαν ίδρυσε μαζί με 20 επιχειρηματίες ένα εταιρικό σχήμα για τη χρηματοδότηση της έκδοσης εβδομαδιαίου φύλλου.

Τι δεν λέγεται και σκοπίμως αποκρύπτεται;:

Οι 24 εργαζόμενοι αποτελούν τη μειοψηφία του συνόλου των 70 τελευταίων εργαζομένων στην εφημερίδα (οι οποίοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας από τον περασμένο Οκτώβριο).

-Δηλαδή μόλις το 1/3 προχώρησαν μόνοι τους, υπό την παρότρυνση και μεθόδευση της εκπροσώπου του μεγαλομετόχου Ι. Ρήγα, Β. Σουλοπούλου και την καθοδήγηση του διευθυντή Μ. Αλεξανδρίδη και παρά την αντίθετη στάση των υπολοίπων 45 που αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων,

-Αυτή η πλειοψηφία προχώρησε σε όλες τις νομικές ενέργειες διεκδίκησης των οφειλόμενων από την Μακεδονική Εκδοτική Εκτυπωτική, έως κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων (πολλά υποθηκευμένα ήδη σε τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων των τίτλων!),

-η οποία εταιρεία σημειωτέον δεν έχει κηρύξει ακόμη πτώχευση.

-Οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δεδουλευμένα 18 μηνών, κάτι που αποκρύπτεται από τα λεγόμενα των υπευθύνων αυτού του ερμαφρόδιτου εταιρικού σχήματος –πλυντήριο των εργοδοτικών συμφερόντων.

Οι αντιδράσεις είναι έντονες στις τάξεις των εργαζομένων που δεν μπήκαν σε εταιρικά σχήματα να παίξουν διάφορα παιχνίδια επιχειρηματιών και βιομηχάνων και διακηρύττουν την πρόθεσή τους (όπως και πολλοί από τους πρώην εργαζόμενους στους οποίους επίσης οφείλονται ποσά) να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους από οποιοδήποτε διάδοχο σχήμα που θα επιχειρήσει να επανεκδώσει την «Μακεδονία», «Θεσσαλονίκη» καθώς και το πορτάλ.

Αυτό γίνεται γνωστό προς πάσα κατεύθυνση (π.χ. ελεγκτικοί μηχανισμοί πολιτείας), επισημαίνοντας μερικά πολύ απλά στοιχεία:

-Η επιχείρηση της «Μακεδονίας» πήρε από την προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου 10 εκατ. κρατική χρηματοδότηση,

-πήρε δάνειο 1,5 εκατ. από την τράπεζα Πειραιώς,

-ζήτησε και εντάχθηκε στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα,

-αλλά άφησε τον πρώτο κιόλας χρόνο τους εργαζόμενους με οφειλόμενα συνολικά 2 εκατ.(!),

-και την ΜΕΕ με συνολικά χρέη 15 εκατ(!).

Κόλπο γκρόσο αφεντικών της πόλης,… οι οποίοι άλλωστε κοσμούν το διοικητικό συμβούλιο της νέας εταιρείας. Μια ανάγνωση αρκεί για να χαρακτηριστεί ήδη στο διαδίκτυο ως η «ΚΟΙΝΣΕΠ των βιομηχάνων» (…και άλλων γνωστών του ευρύτερου πλέγματος εξουσίας και παραεξουσίας): πρόεδρος ο πρώην πρόεδρος του ΣΒΒΕ Β. Τακάς και μέλη πρόεδροι και γραμματείς του Συνδέσμου Βιομηχάνων και Επιμελητηρίων (Λ. Φάκας αντιπρόεδρος, Γ. Μασούτης πρόεδρος ΕΒΕΘ, Θ. Σαββάκης πρόεδρος ΣΒΒΕ, Γ. Κωνσταντόπουλος πρόεδρος ΣΕΒΕ, Γ. Μπίκας πρόεδρος Επιμελητηρίου Ημαθίας, Π. Μενεξόπουλος, γενικός γραμματέας ΕΒΕΘ), ενώ νομικός σύμβουλος εμφανίζεται ο εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο του παραδικαστικού κυκλώματος Στ. Κουμεντάκης (υπόθεση Μπουρμπούλια), με ίντριγκες και παρασκήνιο…. α και ο Χασδάϊ Καπόν (τελευταίος οικονομικός σύμβουλος της εφημερίδας και εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο της Proton bank!)

Σα δε ντρέπονται…, που δυσφημούν ΚΟΙΝΣΕΠ και εργαζόμενους, για να παίξουν τα δικά τους παιχνίδια εξουσίας και μάλιστα την τρέχουσα περίοδο που διανύουμε ως πόλη, κοινωνία, χώρα…

Όχι στην στοχοποίηση δημοσιογράφων από τους χρυσαυγίτες

Την αποδοκιμασία του εκφράζει το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης ΕΣΗΕΜΘ στην στοχοποίηση του δημοσιογράφου της ΕΡΤ3 και μέλος του Ασύνταχτου Στέλιου Νικητόπουλου από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της νεοναζιστικής-φασιστικής Χρυσής Αυγής Χρ. Παππά.

Μια επίθεση που είναι διαρκής από τον χειμώνα ακόμη και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, οπότε άρχισε μια σειρά φασιστικών-ρατσιστικών επιθέσεων (που δείχνουν εύγλωττα το επίπεδό τους) εναντίον του συναδέλφου, ο οποίος δεν δίστασε να διατυπώσει ανοιχτά την άποψή του -πάντα στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης, του λόγου, του  Τύπου.

Η σχετική ανακοίνωση του ΔΣ της ΕΣΗΕΜΘ:

Όχι στην στοχοποίηση δημοσιογράφων

17 Ιουλίου 2018

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΜ-Θ αποδοκιμάζει την  στοχοποίηση του δημοσιογράφου Στέλιου Νικητόπουλου από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής, Χρήστο Παππά, με υβριστικά και απειλητικά σχόλια στο διαδίκτυο.

Η στοχοποίηση δημοσιογράφων και οι απειλές εις βάρος τους αποτελούν ενέργειες εκτός των ορίων της ελευθερίας του Τύπου και της δημοκρατίας.

ΠΟΕΣΥ: Λευκός καπνός. Πρόεδρος Ριζεάκου, γραμματέας Τουφεξή.

Λευκός …καπνός σήμερα στην ΠΟΕΣΥ. Μετά από επτά (7) μήνες “τριγμών” και αντιπαραθέσεων στη δεξιοσυριζεϊκή πλειοψηφία, τελικά βρέθηκε το σημείο συμβιβασμού ώστε να υπερκεραστεί το ρήγμα που προκλήθηκε από τη μη εκλογή Κουμπιά στο Διοικητικό Συμβούλιο και την ακόλουθη άρνηση εκλογής στην προεδρία του πρώτου σε σταυρούς Βότσκαρη.

Η πρόταση δια στόματος Σιούλα (ΕΣΗΕΘΣΤΕ) για τη θέση του προέδρου στην ΠΟΕΣΥ της Ριζεάκου (από τη δεξιά παράταξη) ξεμπλόκαρε τη δεξιοσυριζέικη συμμαχία, όπως αποκρυσταλλώνεται και εύγλωττα από το αποτέλεσμα της σημερινής συνεδρίασης για τις θέσεις του προεδρείου.

Η Έλενα Ριζεάκου εξελέγη πρόεδρος (βάση του καταστατικού από ΕΣΗΕΑ) με ψήφους 7 υπέρ, 3 κατά και 1 λευκή.

Α’ Αντιπρόεδρος (βάση του καταστατικού από ΕΣΗΕΜ-Θ) ο Τάσος Φωκιανίδης με 8 υπέρ, 2 κατά, 1 λευκή.

Β’ Αντιπρόεδρος (από ΕΣΗΕΠΗΝ) ο Γιώργος Κυρούσης με 8 υπέρ, 2 κατά και 1 λευκή

Γενική Γραμματέας (από ΕΣΗΕΑ) η Μιμή Τουφεξή με 6 υπέρ, 5 κατά.

Οργανωτικός Γραμματέας (ΕΣΗΕΑ) Νίκος Συνοδινός με 8 ψήφους υπέρ, 2 κατά, 1 λευκή.

Δεν εξελέγη Ταμίας στην Ομοσπονδία παρότι υπήρξε μόνο μία υποψηφιότητα αυτή της Νέλλης Σπηλιοπούλου και παρότι η ψηφοφορία επαναλήφθηκε τρεις (3) φορές το αποτέλεσμα παρέμεινε ίδιο με 5 υπέρ, 6 κατά.

Το ένα «κατά» σε όλες τις παραπάνω ψηφοφορίες είναι του εκπροσώπου του Μετώπου για την Ανατροπή Βαγγέλη  Σπυριδωνίδη (από το Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων στην ΕΣΗΕΜΘ)…

ΕΔΟΕΑΠ: Αποχή 72.7%, ψήφισε μόνο το 27.3%!… Απο 17263 προσήλθαν μολις 4712… Άρχισε η καταμέτρηση…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ. Ψηφίζουμε και δεν αφήνουμε την τύχη μας στα χέρια των συνυπεύθυνων του ασφαλιστικού εγκλήματος εναντίον μας! Στηρίζουμε αγωνιστές υποψήφιους:

Συνάδελφοι, είναι οι τελευταίες ώρες διεξαγωγής των εκλογών για την ανάδειξη του νέου διοικητικού συμβουλίου του κατακρεουργημένου ΕΔΟΕΑΠ. Μέχρι σήμερα το μεσημέρι οι ψηφίσαντες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έφθαναν μόλις τους 3000 σε σύνολο 17000 μελών (παλιών και νέων). Κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να ψηφίσει τελικά μόλις το 25%, δείχνοντας σίγουρα την αποδοκιμασία των εργαζομένων-ανέργων-συνταξιούχων στα ΜΜΕ στις κυβερνητικές μεθοδεύσεις (διά του ανεκδιήγητου Πετρόπουλου)  και των συνδικαλιστικών συνεργατών-συνενόχων του: όλων αυτών των προέδρων, γραμματέων και… φαρισαίων στις διοικήσεις Ενώσεων και Ταμείων!

Ναι, γνωρίζουμε όλοι τη δυσαρέσκεια πολλών για όσα συμβαίνουν, που οδηγεί στη σύγχυση, την απάθεια, την αποχή. Κι όμως υπάρχουν υγιείς συνδικαλιστικά συνάδελφοι, που διεκδικούν την ψήφο και θα την τιμήσουν στον αγώνα για την υπεράσπιση του ασφαλιστικού Ταμείου μας ΕΔΟΕΑΠ -ως ενός ασφαλιστικού οργανισμού αλληλεγγύης και όχι υβριδικό επαγγελματικό Ταμείο, που επιδιώκουν κυβερνητικοί, εργοδοτικοί και συνδικαλιστές συνοδοιπόροι τους, πρόθυμοι για όλα.

Με δεδομένο ότι για την ψηφοφορία δεν απαιτούνται συνδρομές, όπως στις εκλογές των Ενώσεων, ας κατέβουμε όλοι στον ΕΔΟΕΑΠ και να ψηφίσουμε. Ως Μέτωπο για την ανατροπή(συνδικαλιστικό σχήμα στην ΠΟΕΣΥ της Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή στην ΕΣΗΕΑ και τουΑσύνταχτου Μετώπου Αγώνα στην ΕΣΗΕΜΘ), από την πρώτη στιγμή ανοιχτά καταθέσαμε την κριτική και τις θέσεις μας, δηλώνοντας ότι σε αυτές τις εκλογές του ΕΔΟΕΑΠ στηρίζουμε στην ενιαία πανελλαδική λίστα τις υποψηφιότητες των αγωνιστών:

Από Αθήνα:

Γιάννη Αγγέλη (ΔΣ ΕΣΗΕΑ και πρώην ΔΣ ΕΔΟΕΑΠ),

Τάσο Αναστασιάδη (ΕΣΗΕΑ, πρώην εργασιακό εκπρόσωπο ΔΟΛ),

Από Θεσσαλονίκη:

Παναγιώτη Χαραλαμπίδη (ΔΣ ΕΣΗΕΜΘ),

Κώστα Χατζηγεωργίου (πρόεδρος ΕΤΕΡ ΜΘ)

ΠΑΜΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΩΝ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ!

Ο Ι  Κ Α Λ Π Ε Σ  Κ Λ Ε Ι Ν Ο Υ Ν  Σ Τ Ι Σ  19:00  Π Α Ρ Α Σ Κ Ε Υ Η  15/6

8o Ελευθεριακό Φεστιβάλ Βιβλίου, 12-14 Ιούνη (πάρκο στη ρωμαϊκή αγορά)

ΕΡΤ – 11η Ιουνίου – Εργαζόμενοι μοίρασαν 11 τριαντάφυλλα και δροσερό νερό σε διαβάτες μπροστά από το κτίριο Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ3 στην Αγγελάκη

Οι αγωνιζόμενοι ενάντια στο Μαύρο, δεν ξεχνούν
Με έναν λιτό και συμβολικό τρόπο γιόρτασαν , σήμερα 11 Ιουνίου 2018, τα πέντε χρόνια από την απόπειρα κλεισίματος της ΕΡΤ , οι εργαζόμενοι στη Ραδιοφωνία της ΕΡΤ3 που αγωνίστηκαν ενάντια στο Μαύρο της τότε συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Με φόντο το πανό που θυμίζει σε όλους τις αρχές και τις ιδέες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε ο δίχρονος αγώνας , μοίρασαν 11 τριαντάφυλλα και 11 μπουκαλάκια δροσερού νερού , συνοδευόμενα από ένα γράμμα υπόσχεσης για συνέχιση του αγώνα τους με στόχο τη δημιουργία μιας πραγματικής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης όπως ακριβώς αυτή περιγράφηκε μέσα από το κείμενο «ΠΟΙΑ ΕΡΤ ΘΕΛΟΥΜΕ», το οποίο είχαν δημοσιοποιήσει ένα χρόνο μετά το «κλείσιμο» της ΕΡΤ και συγκεκριμένα στις 11 Ιουνίου του 2014.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε στους 11 τυχερούς περαστικούς:
Κρατάς ένα από τα 11 τριαντάφυλλα που μοιράσαμε σήμερα. Σαν σήμερα, 11 του Ιούνη του 2013 οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και η χώρα πάγωναν από το χυδαίο διάγγελμα του Σίμου Κεδίκογλου που κατ’ εντολήν της συγκυβέρνησης Σαμαρά/Βενιζέλου ανακοίνωνε ότι βάζει λουκέτο στη δημόσια ραδιοτηλεόραση της χώρας. Όμως, λογάριαζαν χωρίς τη θέληση πολλών εργαζομένων της και ενός μεγάλου κινήματος αλληλεγγύης που περιέβαλλε σαν ασπίδα τις δομές της ΕΡΤ σε ολόκληρη τη χώρα. Στην πραγματικότητα η ΕΡΤ, παρά το τυπικό λουκέτο στα «χαρτιά», δεν σίγησε. Αυτοί που σου δώρισαν αυτό το τριαντάφυλλο έμειναν μέσα στο κτίριο από το οποίο μόλις πέρασες. Δύο χρόνια έμειναν εδώ μέσα και πάλεψαν με πείσμα για μια πραγματική ελεύθερη, δημόσια ραδιοτηλεόραση. Το ξέραμε πως ήσουν εκεί έξω. Σε είδαμε στις γιορτές μας, συμπορευτήκαμε σε κοινές πορείες, πάνω απ όλα μαζί προσπαθήσαμε να συν-διαμορφώσουμε μια μελλοντική ΕΡΤ , ανοιχτή στη «ζώσα» κοινωνία της αξιοπρέπειας και του πολιτισμού. Δεν το ξεχάσαμε ποτέ. Κι αν η ΕΡΤ του σήμερα δεν είναι ακόμη αυτή που όλοι ονειρευτήκαμε (και περιγράψαμε στο κείμενο-πρότασή μας «ΠΟΙΑ ΕΡΤ ΘΕΛΟΥΜΕ»), τούτο το τριαντάφυλλο είναι μια υπόσχεση πως οι αγώνες δεν τελείωσαν. Συνεχίζουμε να δίνουμε μάχες και να είμαστε απέναντι σε αυτό το κάθετο ιεραρχικό μοντέλο λειτουργίας που ευδοκίμησε και επί της σημερινής συγκυβέρνησης, ενάντια σε μισθολογικές και άλλες ανισότητες στο εσωτερικό, να διεκδικούμε την ενσωμάτωση των λειτουργικών αλληλέγγυων στην οικογένεια της ΕΡΤ που δεν θα πρέπει να μείνει κλειστή και «γηρασμένη». Επαγρυπνούμε, ταυτοχρόνως, με αφορμή τη συντονισμένη προπαγανδιστική επίθεση από τους γνωστούς ακροδεξιούς κύκλους που «ονειρεύονται» και πάλι νέο «μαύρο» στην ΕΡΤ ή στοχευμένες απολύσεις. Θα μας βρουν και πάλι μπροστά τους.
Φίλη/Φίλε διαβάτη. Το νερό ας δροσίζει το διάβα σου. Στους αγώνες το νερό είναι απαραίτητο. Δίνει ζωή στον διπλανό σου, στον σύντροφο, στον συναγωνιστή. Κανείς δεν νίκησε ποτέ μόνος του. 
 
ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΡΤ3 ΠΟΥ ΠΑΛΕΨΑΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ «ΜΑΥΡΟ»

H ΕΡΤ στα Τρία Πέντε Πηγάδια

του Παναγιώτη Κούστα 

Πέντε χρόνια από το “Διάγγελμα Κεδίκογλου” και τρία από την “Επαναλειτουργία” η ΕΡΤ κουτρουβαλάει σαν άσχετος σκιέρ σε δύσκολη πίστα χιονοδρομικού κέντρου. Και δεν φτάνει που τραυματίζεται καθημερινά η ίδια, παρασύρει μαζί της -στη χιονοστοιβάδα που δημιουργεί- οποιαδήποτε ελπίδα υπήρξε για μια διαφορετική προσέγγιση του ρόλου των ΜΜΕ στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο διάλογος που άνοιξε την 11η Ιουνίου του 2013 πνίγηκε -σαν ανεπιθύμητο κουτάβι- στον κουβά των διοικήσεων από “τα σπλάχνα της” και τα προβληματικά χαρακτηριστικά της ανθρωπογεωγραφίας της, για τα οποία κανείς δεν θέλει να μιλήσει.

Και φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η όποια παραγωγή περιεχομένου στην ΕΡΤ (Α.Ε.) σήμερα δεν γίνεται “υπό την σκέπη” της εγκατεστημένης συνδιοίκησης της Αγίας Παρασκευής, αλλά ενάντια σε αυτήν και κόντρα στις “ντιρεκτίβες” της.

Ανοίγω εδώ μια απαραίτητη παρένθεση. Το δίχρονο του αγώνα (11 Ιουνίου 2013 – 11 Ιουνίου 2015) φόρτωσε πάρα πολλούς σκελετούς στις ντουλάπες των “αγωνιστών” συμμετεχόντων, των “καταθλιπτικών” απόντων και των “νομιμοφρόνων” ΔΤ-ΝΕΡΙΤών. Συνειδητά δεν θα αναφερθώ σ’ αυτό το κείμενο σε κανέναν από αυτούς τους σκελετούς, αφού διεκδικώ από την πρώτη μέρα της “επαναλειτουργίας” την δημιουργία μιας ευρείας απολογιστικής συνέλευσης για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Είναι αξιοσημείωτο ότι τρία χρόνια μετά, ακόμα κι η ιδέα μιας τέτοιας συνέλευσης εξακολουθεί να καταστέλλεται αποτελεσματικά, ενώ το “Μνημείο” στήθηκε από πέρσι στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου και το “Μουσείο του Αγώνα” προετοιμάζεται, αν πιστέψουμε την ευχή-προαναγγελία στο “επίσημο μπλογκ” της ΠΟΣΠΕΡΤ.
Η εγκατάσταση μιας ελεγχόμενης κυρίαρχης αφήγησης είναι ζωτικής σημασίας για πολλούς “καριερίστες” κι αν αυτή η κυρίαρχη αφήγηση βιάζει την αλήθεια, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια. Για να κλείνουμε όμως αυτή την παρένθεση, αισθάνομαι υποχρεωμένος να απαντήσω στο δήθεν σοβαρότερο επιχείρημα ενάντια στον απολογισμό. Που έχει εκφραστεί και από πρόσωπα που εκτιμώ -όπως η Ειρήνη Φωτέλλη- και συνοψίζεται στο ότι δεν υπάρχει λόγος να γίνει απολογισμός αφού “ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την ΕΡΤ που θέλουμε”. Λες και το να εξετάσουμε πόσα από τα ζητούμενα του αγώνα εκπληρώθηκαν -όπως επίσης τα πώς και τα γιατί αυτής της “εν μέρει νίκης”- αντί να ξεκαθαρίσει, θα συσκοτίσει την στοχοθεσία του συνεχιζόμενου αγώνα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω παραπάνω ως προς την αστειότητα αυτής της θέσης, αφού στα τρία χρόνια που διανύσαμε έχει περίτρανα αποδειχθεί πόση ζημιά έχει ήδη κάνει η έλλειψη απολογισμού ή η προσχηματική του χρήση, όπως στο πρόσφατο Συνέδριο της ΠΟΣΠΕΡΤ στο οποίο ψηφίστηκαν δύο “απολογισμοί” που δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ.

Τρία από τα Πέντε πηγάδια, λοιπόν για να τα βυθομετρήσουμε…

Η Κόπωση του Ανθρώπινου Δυναμικού.
Από την αρχική δημοσίευση του νομοσχεδίου μέχρι την τελική του έγκριση από τη Βουλή ως Νόμου 4324/2015 ελάχιστα πράγματα διορθώθηκαν και σε πεδία που ήταν ουσιαστικά ασήμαντα ή καθαρά συντεχνιακής λογικής. Η εμπειρία της αυτοδιαχείρισης εξοβελίστηκε -παρά τις προγραμματικές δεσμεύσεις– και η παντοδυναμία του Διευθύνοντος Συμβούλου κατοχυρώθηκε. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΡΤ Α.Ε. -ως συνέχεια της ΝΕΡΙΤ- δεν συνάντησε καμιά αντιπρόταση ή μαχητική αντίσταση. Η ιδέα του κοινωνικού ελέγχου δεν τέθηκε καν στη διαβούλευση ως θέμα, παρά τα κείμενα που είχαν υιοθετηθεί κατά καιρούς από τους “αγωνιζόμενους εργαζόμενους”. Στην ηλεκτρονική διαβούλευση του νομοσχεδίου κατατέθηκε μόνο το συνδιαμορφωμένο Κείμενο των Αλληλέγγυων Ακροατριών/Ακροατών, που μετέφερε τις θέσεις επί του “πλέγματος” ΕΡΤ όσων προσώπων το υπέγραψαν. το οποίο φυσικά αγνοήθηκε πλήρως.
Γιατί αλήθεια δέχτηκαν άνθρωποι που διατείνονταν ότι άλλαξαν οι συνειδήσεις τους και ως προς την εργασία τους και ως προς τον ρόλο της ΕΡΤ να επιστρέψουν σε ένα ασφυκτικό και αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο μετά από ένα “νικηφόρο αγώνα”;
Η απάντηση δόθηκε συντονισμένα -σαν να την έβγαζες με καρμπόν- από όλους τους “εκπροσώπους” που μέτρησαν την “δυναμική”. Αφορούσε την “κόπωση του αγώνα και την επιθυμία των εργαζομένων να επιστρέψουν στην δουλειά τους”. Και στην μισθολογική ασφάλεια, θα προσθέσω…
Αξίζει εδώ να αναφέρω επίσης τις συμπληρωματικές εκτιμήσεις ότι “μπορούν να γίνουν θεσμικές αλλαγές στην συνέχεια” αλλά και τον τρόμο απέναντι σε συλλογικές διαδικασίες αποφασιστικού χαρακτήρα με το επιχείρημα ότι “οι ΝΕΡΙΤες και οι ‘εξαφανισμένοι’ είναι περισσότεροι από εμάς”.

Το “τυράκι” Τσακνή και η γνωστή σε όλους ακαταλληλότητα Ταγματάρχη.
Με τον Νόμο 4324 να είναι αυτός που κατέληξε να ψηφιστεί δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί σοβαροί άνθρωποι αρνήθηκαν τις κρούσεις που τους έγιναν να αναλάβουν την θέση του Προέδρου στο Δ.Σ. της “αναβιωμένης” ΕΡΤ, ιδίως μετά την διαρροή της υποψηφιότητας Λάμπη Ταγματάρχη για την θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου. Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω με βάση ποιες διαβεβαιώσεις ανέλαβε να συμπληρώσει το κορυφαίο ντουέτο της ΕΡΤ ο κ. Διονύσης Τσακνής, αφού ουδέποτε έχω συναντηθεί μαζί του σε μικρότερη απόσταση από αυτήν που χωρίζει τη σκηνή από το ακροατήριο. Μπορώ μόνο να επισημάνω -προς χάριν της απλής λογικής παρατήρησης- ότι συγκριτικά με το διάδοχο σχήμα Κωστόπουλου-Λεοντή, το σχήμα Ταγματάρχη-Τσακνή εμφάνιζε κάποια μη θεσμοθετημένα στοιχεία δυαρχίας που απουσιάζουν παντελώς από το σημερινό ντουέτο -δυστυχώς μαζί με άλλα δείγματα οποιασδήποτε ζωτικής δραστηριότητας. Άρα μπορώ να υποθέσω ότι κάποιες εγγυήσεις είχε λάβει και, μέχρι ένα χρονικό σημείοτουλάχιστον, αυτές οι εγγυήσεις φαίνεται να τηρήθηκαν.
Κι έτσι φτάνουμε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής στην οποία εξετάζονται οι υποψήφιοι ως προς την καταλληλότητά τους. Τηλεοπτικά η εξέταση “φέρνει νούμερα” για το Κανάλι της Βουλής, αφού η Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να “στριμώχνει άγρια” τον Λάμπη Ταγματάρχη. Επί της ουσίας όμως, ούτε αυτή τον φέρνει αντιμέτωπο με την λογοκρισία για την οποία φέρει την απόλυτη ευθύνη κατά την διάρκεια της παρέμβασης των φοιτητών των υπό κατάληψη πανεπιστημιακών σχολών στην ΕΡΤ το 2011. Το “περιστατικό” φυσικά τον καθιστά απολύτως ακατάλληλο για την θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου, όμως μυστηριωδώς δεν το αναφέρει κανείς κι όχι μόνο μέσα στην Επιτροπή. Ούτε η ΠΟΕΣΥ, ούτε η ΕΣΗΕΑ, ούτε φυσικά η ΠΟΣΠΕΡΤ -ενώ μέλη τους είναι γνώστες του “συμβάντος” ως αυτόπτες μάρτυρες- δεν επισημαίνουν την τραγική αντίφαση της τοποθέτησης ενός ανθρώπου που έχει ήδη αθετήσει τον λόγο του στην θέση του “θεματοφύλακα” της ανεξαρτησίας της ΕΡΤ.

Πού είναι η “Συμφωνία Αρχών” οέο;
Οι κ.κ. Λάμπης Ταγματάρχης και Διονύσης Τσακνής, συναντούν τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός αναφέρεται ξεκάθαρα στη “Συμφωνία Αρχών” που περιέχεται στο Νόμο. “Αναμένω άμεσα να ετοιμάσετε τη Συμφωνία Αρχών που προβλέπει ο νέος νόμος, συμφωνία που θα σας θωρακίζει από οποιαδήποτε απόπειρα «εργαλειοποίησης»”. Η Συμφωνία αυτή δεν είναι αναρτημένη πουθενά -κατά συνέπεια μάλλον δεν έχει υπογραφεί ποτέ- ούτε κανείς την ξαναθυμάται από τότε ή την αναφέρει πουθενά. Για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις, αν για να συνταχθεί μια τέτοια συμφωνία προβλεπόταν έγκριση του ΕΣΡ ή διαβούλευση μαζί του, η καθυστέρηση είναι μόνο(!) ενάμισης χρόνος. Αν πάλι όχι, τρία χρονάκια κλείσανε και άσπρο καπνό δεν έχουμε δει…

Η “επιστροφή στην ομαλότητα” και το “σπάσιμο του τσαμπουκά”.
11 Ιουνίου 2015. Το σήμα της ΝΕΡΙΤ (ή της “Νεροτσουλήθρας” όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει κάποιος όταν πρωτοεμφανίστηκε στις οθόνες το λογότυπό της) εξαφανίζεται για να αντικατασταθεί από το σήμα της ΕΡΤ σε ολόκληρη την επικράτεια στις έξι το πρωί. Όχι ακριβώς σε ολόκληρη όμως, αφού η τηλεόραση της ΕΡΤ3 παραμένει εκτός, λόγω ενός τεχνικού προβλήματος το οποίο επικαλείται η Διοίκηση. Το γεγονός ότι ψηφιακό σήμα της ΕΡΤ3 την ίδια εποχή φτάνει στο στούντιο του ERTopen, ακριβώς απέναντι από το Ραδιομέγαρο, καθιστά κάπως προβληματικό αυτό το επιχείρημα. Το γεγονός ότι σε αντίθεση με την Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ποτέ δεν λειτούργησε το μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ, όπως επίσης και το ότι η τηλεόραση της ΕΡΤ3 περιέχει εκπομπές αλληλέγγυων, μάλλον γέρνει τις πιθανότητες προς την “επίδειξη ισχύος” και το “σπάσιμο του τσαμπουκά”. Μέχρι να “λυθεί” το τεχνικό πρόβλημα, έχει “λυθεί” και το θέμα των αλληλέγγυων τηλεοπτικών εκπομπών. Έχουν πάρει πόδι, μαζί με τα σποτ των συλλογικοτήτων αγώνα (ΒΙΟΜΕ, απεργοί Coca-Cola, κλπ) ενώ στο ενδιάμεσο το Δελτίο Καιρού με τον Σάκη Αρναούτογλου παράγεται στη Θεσσαλονίκη με αλληλέγγυους τεχνικούς, εν γνώσει του κ. Λάμπη Ταγματάρχη.
Στον αντίποδα, ο 102 FM καταφέρνει -μετά από μια μικρή διακοπή- να επαναφέρει την εκπομπή του Αλέξη Δερμεντζόγλου “καλύπτοντάς” τον με παραγωγούς που εμφανίζονται να τον έχουν ως μόνιμο καλεσμένο.
Στις 11 Ιουνίου 2015 επαναλειτουργούν και οι 19 περιφερειακοί σταθμοί, παρά τις “φιλότιμες προσπάθειες” Ταγματάρχη να μην ανοίξουν όσοι δεν έχουν πλήρη οργανική σύνθεση υπαλλήλων της ΕΡΤ. Σε ορισμένους από αυτούς οι εκπομπές αλληλέγγυων αποχωρούν πριν την επαναλειτουργία, σε άλλους ενημερώνονται από τους εργαζόμενους ότι σταματάνε, σε κάποιους συνεχίζουν κάτω από το “ραντάρ”. Στην πορεία σχεδόν σε όλους τους περιφερειακούς σταθμούς (και σίγουρα σε όσους το επιθυμούσαν) θα ενταχθούν νέες εκπομπές αλληλέγγυων/ακροατών με εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου που υπήρχε πριν το Μαύρο και έφερε τον τίτλο “Κάνε την Εκπομπή σου”. Πολύ γρήγορα, “ομπρέλλες” παραγωγών, ανάλογες με αυτές της Θεσσαλονίκης, ανοίγουν στο Πρώτο Πρόγραμμα για εκπομπές αρχίζοντας με τον Δημήτρη Παπαχρήστο και συνεχίζοντας με το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, τον “Άλλο Άνθρωπο” και τον Ονήσιμο.

Η ελπίδα πεθαίνει γρήγορα και όχι τελευταία.
Η προσπάθεια “αποκόλλησης” της ΕΡΤ από την κοινωνία και η αποτυχία δημιουργίας ενός “πυρήνα” ή ακόμα κι ενός χώρου ζύμωσης των διαφορετικών απόψεων στην “αναβιωμένη” ΕΡΤ, γίνεται εμφανής από την αρχή της “επαναλειτουργίας” και παγιώνεται στη συνέχεια. Πάρα πολλά πράγματα μπορούν να ειπωθούν ως προς τις αιτίες, αλλά ανατρέχοντας σε συζητήσεις με πρόσωπα αξίζει να μεταφέρω μερικές φράσεις, όπως ακριβώς ειπώθηκαν στα τρία πηγάδια:
1. Θέλω να γυρίσω μέσα και να μην μιλάω σε κανέναν.
2. Θέλω να γυρίσω μέσα και να γαμήσω τους “προδότες”.
3. Δεν μπορώ να διαγράψω συναδέλφους που δουλεύαμε μαζί τόσα χρόνια, επειδή μας πούλησαν τα δύο του αγώνα.
4. Δεν έχουμε κανένα λόγο να καλέσουμε την κοινωνία στις 11 (Ιουνίου 2015).
5. Ο Νόμος είναι σκατά, αλλά υπάρχουν δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμφωνούν, άρα πρέπει να αναλάβουμε θέσεις ευθύνης γιατί αλλιώς θα τις πάρουν οι ΔΤούδες και οι ΝΕΡΙΤες (προ Δημοψηφίσματος).
6. Έφυγαν οι δικοί μας, αλλά μπορούμε ακόμα να κάνουμε πράγματα (μετά το Δημοψήφισμα).
7. Όποιοι πιάνουν “καρέκλες” εξαργυρώνουν τον Αγώνα για πάρτη τους.
8. Υπάρχουν “κλίκες” που δουλεύουν μόνο για τις ίδιες.
9. Δεν ήταν όλοι οι αλληλέγγυοι ανιδιοτελείς.
10. Όπως παραδέχτηκε κι ο Τσίπρας, οι εργαζόμενοι ήταν που άνοιξαν την ΕΡΤ (#not @2015 but #sure @2016)
11. Δηλαδή εσύ είσαι (εσείς είσαστε) η κοινωνία;
12. Τώρα που άνοιξε η ΕΡΤ είμαστε όλοι μια οικογένεια (κυρίως κοντά σε εσωτερικές εκλογές κάθε είδους)
13. Τι πυρήνα μου λες; Εκεί που είμαι, δεν μιλάμε μεταξύ μας.
14. Τι φταίω εγώ για αυτά που κάνει η (γίνονται στην) ΕΡΤ; Εγώ… (από πολλά πρόσωπα και με διαφορετικές συνέχειες της φράσης)
15. Δεν θα τους χαρίσουμε το σωματείο (την ομοσπονδία) επειδή ο…
16. Δεν μας συμφέρει να κάνουμε συνελεύσεις με αυτό το συσχετισμό.
17. Τις είδαμε και τις συνελευσεις που καταλήξανε!
18. Ο/Η φίλος/ φίλη σου (για άλλο πρόσωπο κάθε φορά) τότε έλεγε/έκανε/παίρνει/έπαιρνε…
19. Να δώσουμε 3 ευρώ (το ισόποσο του ανταποδοτικού τέλους) στους αλληλέγγυους να μας αφήσουν ήσυχους!
20. Εγώ δεν είχα μπαμπά (μαμά) στην ΕΡΤ.

Η “απομάγευση” και η θεσμικοποίηση
Σε όλο το διάστημα της “λειτουργικής κατάληψης” του Ραδιομεγάρου το προαύλιό του, τα προαύλια πολλών περιφερειακών σταθμών αλλά και το πεζοδρόμιο της Αγγελάκη μπροστά στον 102 FM, μετατράπηκαν σε πραγματικούς δημόσιους χώρους.
Από το πρώτο κιόλας καλοκαίρι της “επαναλειτουργίας” η Διοίκηση φρόντισε να “απομαγεύσει” το stage του Αγώνα, στο πρόγραμμα τού οποίου αρχικά κυριαρχούσε το προσωπικό της ΕΡΤ (Μουσικά Σύνολα και σχήματα που διατηρούσαν οι εργαζόμενοί της) αλλά στη συνέχεια προχώρησε με ανοιχτές συμμετοχές που έφτασαν σε απίστευτο εύρος. Αυτο το αυτοοργανωμένο εγχείρημα αντικαταστάθηκε από το SummERTime με “συνεργάτη” το Δήμο Αγίας Παρασκευής. Λίγα από τα αλληλέγγυα σχήματα εμφανίστηκαν και στο “επίσημο” πρόγραμμα. Τα Μεθυσμένα Ξωτικά και οι Αδέσποτες Σκύλες είχαν προκαλέσει σοβαρή αμηχανία στους ΕΡΤικούς ακόμα και στην “επαναστατική περίοδο”, οπότε μάλλον δύσκολα θα τα πρότεινε κανείς για το SummERTime.
Μια ανάλογη διαδρομή ακολούθησε και το θερινό σινεμά της ΕΡΤ3 που ξεκίνησε στο πεζοδρόμιο της Αγγελάκη. Όμως εδώ διασώθηκαν αρκετά αρχικά χαρακτηριστικά αφού η επιλογή του υλικού των προβολών παρέμεινε στα χέρια του ανθρώπου που το ξεκίνησε. Μόνο κάποια στοιχεία εμβρυακής αυτοοργάνωσης μοιάζουν να χάθηκαν όταν μπήκε υπό την “αιγίδα” της Διοικούσας Επιτροπής, όπως τουλάχιστον αναφέρουν μερικά μέλη «εξ αποστάσεως” της Λέσχης.
Ένα ακόμη ζήτημα που σχετίζεται με την “απομάγευση” αλλά συνδέεται επίσης και με την “κυρίαρχη αφήγηση” που αναφέρω στην εισαγωγή είναι η κατοχή του υλικού του δίχρονου αγώνα (βίντεο και ηχητικά αρχεία) από την ΠΟΣΠΕΡΤ -κατά δήλωση του κ. Δημήτρη Κούνη, πρώην Ταμία και νυν Γενικού Γραμματέα της ομοσπονδίας. Το γεγονός ότι αυτό το υλικό έχει παραχθεί κάτω από πρωτοφανείς ιστορικές συνθήκες που έχουν ως συνέπεια να είναι τρομακτικά δύσκολο να οριστούν τα δικαιώματα που φέρει (πνευματικά, μηχανικά, αλλά ακόμα και ηθικά) το καθιστούν ιδανικό για άδεια public domain. Φυσικά, υπάρχει πρόβλημα με την μουσική που χρησιμοποιήθηκε (τουλάχιστον στο ραδιόφωνο) αφού διέπεται από αδειοδότηση “της αγοράς” στο συντριπτικό της μέρος. Σε κάθε περίπτωση μεγάλο τμήμα του “αγωνιστικού-πειρατικού-μη αμοιβόμενου” προγράμματος είναι αναρτημένο σκόρπιο στο διαδίκτυο και μέχρι σήμερα παραμένει προσβάσιμο χωρίς κανένα περιορισμό. Θα έχει όμως πολύ μεγάλο νομικό ενδιαφέρον οποιαδήποτε απόπειρα περιορισμού του, είτε στο πλαίσιο του “Μουσείου του Αγώνα”, είτε σε οποιαδήποτε άλλη χρήση του στο μέλλον.
Η πρόθεση της “απομάγευσης” εκφράστηκε ήδη από την πρώτη μέρα, εκτός από την διοίκηση και από την ομοσπονδία. Όταν προσπάθησε να συμπεριλάβει στο θρησκευτικό μνημόσυνο που έστησε για τους νεκρούς του αγώνα, τον δεδηλωμένα άθεο Αχιλλέα Παναγούλη που είχαμε αποχαιρετήσει με πολιτική κηδεία. Εδώ δεν υπήρξε καμιά “θεσμικοποίηση”, αρκούσε απλώς η πλαστογράφηση της ταυτότητάς του, για να “ταιριάξει” σε ένα σώου της συνδικαλιστικής ηγεσίας -που γινόταν πλάι στο σώου της διοίκησης- την μέρα που «δοξαζόταν» στο προαύλιο μια «νεκρανάσταση» – θρίαμβος των αντιπροσώπων. Το γεγονός ότι τρία χρόνια μετά την “επαναλειτουργία” καμία βοήθεια δεν έχει δοθεί στους ανθρώπους που ανέλαβαν να ολοκληρώσουν το ντοκιμαντέρ που άφησε στη μέση των γυρισμάτων ο Αχιλλέας -και αφορά τα Τσιμέντα Χαλκίδας και τον αγώνα των εργαζομένων εκεί- δείχνει απλώς ότι για τους ανθρώπους της ΕΡΤ “καλός αλληλέγγυος δεν είναι ο νεκρός αλληλέγγυος, αλλά ο νεκρός αλληλέγγυος που κόβεται και ράβεται στα μέτρα μας κάθε φορά”.

Η εσωτερική σύγκρουση και η μη επίλυση της.
Με καθαρά καπιταλιστικούς όρους, θα περίμενε κανείς από οποιαδήποτε διοίκηση εταιρείας της οποίας οι εργαζόμενοι έχουν βιώσει από διαφορετικές έως και μετωπικά συγκρουόμενες εμπειρίες, κατά το πρόσφατο διάστημα των δύο προηγούμενων χρόνων (2013-2015), να τους διαθέσει αμέσως -ή και να επιβάλλει- ψυχολόγους εργασίας και προγράμματα αποκατάστασης των σχέσεων εμπιστοσύνης στις δομές της. Και πριν αρχίσει κανείς να αναφέρει το κόστος, ας αναλογιστεί την σπανιότητα του φαινομένου στην Ιστορία των ΜΜΕ και κατά συνέπεια το ερευνητικό ενδιαφέρον που προέκυπτε για τα τμήματα ψυχολογίας των δημόσιων πανεπιστημίων ολόκληρης της Ευρώπης. Από όσο γνωρίζω, καμιά ενέργεια αποκατάστασης αυτής της βλάβης δεν έγινε ποτέ, ούτε ζητήθηκε/προτάθηκε οτιδήποτε σχετικό από κανένα συνδικαλιστικό φορέα που δραστηριοποιείται ή και σχετίζεται με την ΕΡΤ. Αντίθετα ακόμα και ζητήματα “διαίρει και βασίλευε” που βρέθηκαν να αμβλύνονται κατά την διάρκεια του κοινού αγώνα (όπως το αιώνιο ρήγμα μεταξύ δημοσιογράφων και τεχνικών/διοικητικών στο “μαγαζί”) μοχλεύθηκαν με την “επαναλειτουργία” και εξακολουθούν να αναμοχλεύονται μέχρι σήμερα με διάφορους τρόπους και για διαφορετικά συμφέροντα. Η εμφάνιση της “Ένωσης Εργαζομένων ΕΡΤ” και η στελέχωσή της από πολύ γνωστά πρόσωπα της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, έδωσε την χαριστική βολή στην πιθανότητα δημιουργίας ενός πραγματικά ανεξάρτητου και αυτοργανωμένου σωματείου βάσης των εργαζομένων στην ΕΡΤ προς μεγάλη χαρά των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών οργάνων. Το “όλοι εναντίον όλων κι ο καθένας για την πάρτη του” είναι σήμερα μια κυρίαρχη πραγματικότητα στο εσωτερικό των δομών της ΕΡΤ, είτε στα “συνδικαλισμένα” είτε στα “αποστασιοποιημένα” εργαζόμενα άτομα, γεγονός που σχετίζεται άμεσα και με την ανθρωπογεωγραφία τους με την οποία θα ασχοληθώ παρακάτω.

Η μη απόδοση ευθυνών για τα οικονομικά εγκλήματα ΔΤ, ΝΕΡΙΤ & Digea 
Κατά τη σύντομη λειτουργία της ΔΤ διαπράχθηκαν οικονομικά εγκλήματα που θα έπρεπε να οδηγηθούν στον Εισαγγελέα, αλλά  προτιμήθηκε να πάνε σε αμνήστευση. Για τη ΝΕΡΙΤ κανείς δεν φαίνεται να ξέρει τι έχει πραγματικά συμβεί με τη διαχείρισή της, ούτε αν αυτή “ξεπλύθηκε” μέσω της εταιρικής συνέχειας που της πρόσφερε η “επαναλειτουργία” με το συγκεκριμένο Nόμο. Εύλογο παραμένει το ερώτημα αν θα υπάρξουν οποιεσδήποτε συνέπειες (από ακύρωση του διαγωνισμού έως απόδοση ευθυνών) για το “σικέ” που οδήγησε την Digea στην θέση του παρόχου ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος χωρίς κανέναν ανταγωνιστή και με την χαμηλότερη τιμή που δόθηκε ποτέ στον πολιτισμένο κόσμο.

Η εκπροσώπηση των εργαζομένων στο Δ.Σ. της ΕΡΤ
Το σήριαλ που ξεκίνησε στις 18 Νοεμβρίου του 2015 με τις κάλπες για την εκλογή δύο εκπροσώπων των εργαζομένων της ΕΡΤ στο Διοικητικό Συμβούλιο, είναι πολύ μεγάλο για να το μεταφέρω εδώ επεισόδιο προς επεισόδιο κι ακόμη δεν έχει τελειώσει. Έχει μέσα τα πάντα. Πρώτο γύρο, εξώδικο της ΠΟΕΣΥ, δεύτερο γύρο, επανακαταμέτρηση των ψηφοδελτίων (μερικές μέρες μετά και χωρίς την παρουσία των υποψηφίων), τοποθέτηση ενός εκπροσώπου στο Δ.Σ. (του Αριστοτέλη Μεταξά – καμεραμάν) και άρνηση της εφορευτικής να τοποθετηθεί στο Δ.Σ. ο Γιώργος Μαρινόπουλος (δημοσιογράφος της ΕΡΤ στον Πύργο) που πλειοψήφισε στο δεύτερο γύρο, προαναγγελία τρίτου(!) γύρου, ένοχη σιωπή των Δημοσιογραφικών Ενώσεων, παραίτηση του Γ. Μαρινόπουλου -δύο χρόνια αργότερα- με κοινοποίηση επιστολής του στην εφορευτική επιτροπή, αλλά καμία ενέργεια απο αυτήν. Το σημαντικό είναι ότι στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ εξακολουθεί να υπάρχει μόνο ένας εκπρόσωπος των εργαζομένων αντί για δύο, άρα οι δημοσιογράφοι στερούνται εκπροσώπησης. Παραμένει ανοιχτό το ζήτημα προσβολής των αποφάσεων ενός Δ.Σ. που λειτουργεί τόσο καιρό με μειωμένη σύνθεση, αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Τα “μικρά μαύρα” είναι σαν εγκεφαλικά που δεν χρήζουν νοσηλείας.
Κατά σειρά το πρώτο μαύρο στην “νέα εποχή” πέφτει για να μην πραγματοποιηθεί η παρέμβαση του Ρουβίκωνα στο εορταστικό δελτίο ειδήσεων για τα 50 χρόνια εκπομπής τηλεοπτικού σήματος με παρουσιαστή τον Πάνο Χαρίτο και καλεσμένη τη Λιάνα Κανέλλη.
Ακολουθεί η απεργοσπασία κατά την διάρκεια της ΔΕΘ και η παντελώς “άκυρη” -κατά την προσωπική μου άποψη- παρέμβαση της ΛΑ.Ε. στην ΕΡΤ 3 που ακολουθείται από ακόμη πιο “άκυρη” αντιμετώπιση. Στη Θεσσαλονίκη έχουμε ακόμη την εκ των υστέρων αντίδραση σε μια παρέμβαση για τους πολιτικούς κρατούμενους από συλλογικότητες της πόλης που έγινε στον 102 FM απρόσκοπτα και ολοκληρώθηκε κανονικά, αλλά εμφανίστηκε ως “χρήση βίας” στην ανακοίνωση της Διοίκησης, ενώ οι εργαζόμενοι δέχτηκαν απειλές και αναγγελία “μέτρων τάξης” με τοποθέτηση θωρακισμένης πόρτας στον σταθμό, η οποία ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί.
Με απειλές για πειθαρχικά που διέρρευσαν από την πλευρά της ομοσπονδίας(!) ολοκληρώθηκε και το Μαύρο στην ΕΡΤ Χανίων τον Νοέμβριο του 2017 κατά των εκπομπών αλληλέγγυων ακροατών/τριων που είχε μια ενδιαφέρουσα διασύνδεση και με τα γεγονότα στην EΡΤopen που ακολούθησαν.

Η ΕΡΤopen στη “νέα εποχή”.
Σε πρόσφατο δικόγραφο του οποίου έλαβα γνώση η ΕΡΤopen αναφέρεται ως “ο διαδικτυακός σταθμός της ΠΟΣΠΕΡΤ” από τον Πρόεδρό της, κ. Παναγιώτη Καλφαγιάννη. Και πιθανώς σήμερα να είναι, δεν έχω κανένα τρόπο να το ελέγξω και μηδενική διάθεση να το πράξω. Μπορώ όμως να βεβαιώσω -και όχι μόνος μου, ευτυχώς- ότι στο διάστημα του αγώνα δεν ήταν καθόλου έτσι. Δεν θα επαναλάβω την θέση μου για το εγχείρημα μετά την “επαναλειτουργία” της ΕΡΤ, είναι καταγεγραμμένη από το 2015. Αξίζει να προσθέσω μόνο ότι η λογοκρισία κατά του Γιώργου Μουργή με αφορμή το τελευταίο χρονικά μικρό μαύρο στα Χανιά και όσα ακολούθησαν ανέδειξαν όλες τις παθογένειες της ιδιότυπης “ιδιοκτησίας” της, ενώ άνοιξαν και πάλι τα ζητήματα της συχνότητας, του πόμπου και της κατοχής του υλικού της κατά την διάρκεια του αγώνα. Ακόμα ανέδειξαν “διπλές ταυτότητες” στελεχών της ΕΡΤ που άλλα καπέλα φοράνε ως διευθυντικά στελέχη της EPT A.E. κι άλλα ως μέλη της “συνέλευσης” της ΕΡΤopen.

Η ΚΥΑ έχει κέρατα.
Κανείς δεν ξέρει σε ποιο συρτάρι Υπουργείου βρίσκεται και ποιος κρατάει εκεί την Κοινή Υπουργική Απόφαση που αποκαθιστά και συμψηφίζει το οικονομικό χάος που δημιούργησε το Μαύρο ως προς τους εργαζομένους. Αυτό που είναι δεδομένο είναι ότι αρκετός κόσμος εντός της ΕΡΤ την περιμένει “πως και πως” αφού είναι να παίρνει λεφτά όταν εμφανιστεί, αλλά υπάρχουν αρκετοί που δεν θέλουν με τίποτα να σκάσει γιατί πρέπει να επιστρέψουν χρήματα που έχουν ήδη πάρει ως αποζημιώσεις, δεδουλευμένα στην ΔΤ/ΝΕΡΙΤ, κλπ.
Το γεγονός ότι η ΚΥΑ (μάλλον) είναι δημοσιονομικά ουδέτερη, αφού πρακτικά ό,τι είναι να δώσει σε κάποιους θα τα πάρει από κάποιους άλλους, δεν εξηγεί την καθυστέρηση που παρατηρείται. Από πολλούς όμως η καθυστέρηση ερμηνεύεται ως “χάρη” κάποιου είδους. Πριν από μερικούς μήνες η ΠΟΣΠΕΡΤ “έριξε στο τραπέζι” μια πρόταση για εθελοντική ένταξη στην διαδικασία, πράγμα που σημαίνει σημαντική δημοσιονομική επιβάρυνση και δεν υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθεί. Η καθυστέρηση της ΚΥΑ διατηρεί τον διχασμό των εργαζομένων της ΕΡΤ σε πριν και μετά το “Διάταγμα Παυλόπουλου” και χρησιμοποιείται ανάλογα κάθε φορά.

Η παρωδία του “κοινωνικού ελέγχου”
Μετά από τέσσερις τηλεοπτικές εκπομπές που ξεκίνησαν το 2015 και τις μηνιαίες ολομέλειες που αναρτώνται μόνο στο διαδίκτυο η παρωδία των Συμβουλίων Κοινωνικού Ελέγχου έχει γίνει καταφανής. Κατ’ αρχήν λειτουργούν μόνο δύο. Στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Η αναγγελία για ΣΚΕ ανά περιφέρεια δεν υλοποιήθηκε ποτέ και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να τα πραγματοποιήσει, ιδίως με τo πλαίσιο να έρχεται «καπέλο» από την Αθήνα -σύμφωνα με το Νόμο- και τα αποτελέσματα που έχουν ήδη φέρει αυτά που λειτουργούν. Αν κάποιος είναι αρκετά υπομονετικός για να παρακολουθήσει τα βίντεο των ολομελειών του ΣΚΕ Αθήνας θα ανακαλύψει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως συγκρούσεις μεταξύ φορεών, μεταξύ φορέων και κληρωτών, ολομέλειες με προβληματικές απαρτίες, καταγγελίες για μη τήρηση των ραντεβού που έχουν κλείσει οι επιτροπές με την Διοίκηση μετά από αιτήματα μηνών κλπ. Δεν είναι μόνο ότι τα ΣΚΕ έχουν συμβουλευτικό (και στην ουσία ούτε καν) χαρακτήρα, το κυριότερο πρόβλημά τους είναι ότι έχουν γίνει πάρα πολύ γρήγορα φυτώριο παραγόντων. Το ΣΚΕ Ειδήσεων της Αθήνας διατηρεί παράλληλα και εβδομαδιαία εκπομπή στο EΡTopen, ενώ ο “υπεύθυνός” του κ. Νικόλαος Δημητρακόπουλος, διαγράφει συστηματικά σχόλια στο facebook σε ένα προφίλ που συνδέει άμεσα το ονοματεπώνυμό του με το ΣΚΕ Ειδήσεων. Το παράδειγμά του ακολούθησαν κι άλλοι από την “οργανική” ΕΡΤ στο διαδίκτυο -αλλά και στο εσωτερικό δίκτυο αλληλογραφίας της εταιρείας- άρα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι άξιζει να μνημονευτεί γιατί άνοιξε ένα δρόμο…

Το Αν-οργανόγραμμα
Κάποιοι δεν κατάλαβαν ότι ζούμε στον 21ο αιώνα και μάλιστα ότι όπου να ‘ναι μπαίνουμε στην τρίτη δεκαετία του, άρα τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν στον 20ο σε λίγο θα έχουν ενηλικιωθεί. Και φυσικά δεν έχει απολύτως καμιά σημασία ποιος έφτιαξε αυτό το οργανόγραμμα (ο κ. Κωστόπουλος ή οποιοσδήποτε άλλος του το εισηγήθηκε) αφού βρωμάει από μακριά τεχνοφοβία και έλλειψη κάθε επαφής με την πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν θα ικανοποιήσει πελατειακά τον ήδη γερασμένο πληθυσμό εργαζομένων της ΕΡΤ (Α.Ε.) , αλλά ούτε την παραγωγή περιεχομένου εξασφαλίζει, ούτε προάγει την δημιουργικότητα (όποια έχει απομείνει) των ΕΡΤικών. Η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και η δομή των Διευθύνσεων θυμίζει φορντικό εργοστάσιο των αρχών του 20ου κι όχι δημόσιο οργανισμό παραγωγής ειδησεογραφικού, ψυχαγωγικού, πολιτιστικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου σε επαφή με την κοινωνία όπως οφείλει να είναι η ΕΡΤ. Στο τελευταίο οφείλει συμφωνούν λεκτικά και με ένα στόμα όλοι οι γραφειοκράτες (Διοίκηση, Εμπλεκόμενες Ομοσπονδίες, Ε.Ε.Ε και Πολιτικό Προσωπικό) όμως στην πράξη ούτε καν την ζωή δεν αφήνουν να δώσει τη λύση.

Η Ανθρωπογεωγραφία της ΕΡΤ
Ποιο είναι το ποσοστό νεόπτωχων στην ΕΡΤ; Πόσα σπίτια υπαλλήλων της είναι στο Νόμο Κατσέλη από πριν το Μαύρο και πόσα μπήκαν τα επίμαχα χρόνια; Και πώς στο διάολο γίνεται, ενώ ένα σημαντικό κομμάτι της τα φέρνει βόλτα δύσκολα, να παραμένει τόσο «ποζεράτο»; Ο καθωσπρεπισμός, η ανάθεση και η οσφυοκαμψία είναι -κατά την προσωπική μου εκτίμηση- τα χειρότερα χαρακτηριστικα της ανθρωπογεωγραφίας στην ΕΡΤ που συνοψίζονται σε μια ιδιότυπη “αστίλα”. Ένα ακόμα προβληματικό χαρακτηριστικό είναι η ενδόμυχη γνώση ότι η δουλειά (στις περισσότερες ειδικότητες) είναι πολύ εύκολη πια κι όσο “εκδημοκρατίζεται” από τις νέες τεχνολογίες, τόσο περισσότερο αποδεικνύεται ότι μπορεί πραγματικά να την κάνει ο καθένας. Επιπλέον το προσωπικό της ΕΡΤ γερνάει. Και γερνάει άσχημα, ολοένα και με πιο περιορισμένους ορίζοντες. Όσο για το διάταγμα Παυλόπουλου -στο οποίο πίνουν νερό οι σημερινοί μόνιμοι υπάλληλοι της ΕΡΤ- έχει δημιουργήσει μια συνθήκη εισόδου όλο και λιγότερων νέων ανθρώπων στις δομές της. Άρα ολοένα και λιγότερης φρεσκάδας στην απεύθυνσή της. Οι μικτές παραγωγές -που χρησιμοποιήθηκαν για την λεηλασία των οικονομικών πόρων της ΕΡΤ- είναι η μία όψη του νομίσματος που τις δαιμονοποιεί, όμως την άλλη -που καλύπτει την ανάγκη της ΕΡΤ για άλλες φωνές, ιδέες και εκπομπές- κάνουν όλοι πως δεν την βλέπουν. Σε έναν τόσο σύνθετο οργανισμό η συνδικαλιστική επιδίωξη για εργαζόμενους “μίας και μοναδικής ταχύτητας” απλώς αποκλείει τους ανθρώπους που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ να γίνουν “επαγγελματίες” της ραδιοτηλεόρασης, αλλά μπορούν να κάνουν μια σειρά εκπομπών για κάτι που ξέρουν πάρα πολύ καλά ως συνεργάτες. Και φυσικά πάνω σε αυτά τα παράλογα δεδομένα, χτίζεται και θριαμβεύει το outsourcing και τα ΣΔΙΤ που είναι πρό των πυλών (ή και ήδη μέσα).
Ας πούμε τελικά κάποτε την αλήθεια που μπορεί να πληγώσει. Αν οι ΕΡΤικοί δεύτερης γενιάς έγιναν κάτι αποδεκτό και συνηθισμένο, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην θεωρήσουμε δεδομένο και τους ΕΡΤικούς τρίτης γενιάς. Γιατί μόνο στις Στρατιωτικές Σχολές ανά τον κόσμο, επιβραβεύεται αυτού του είδους η… “οικογενειακή παράδοση”.

Τι χάθηκε… 
Πέρα από την ιστορική ευκαιρία που έχει ήδη αναφερθεί από την αρχή, αυτό που σίγουρα χάθηκε είναι η δυνατότητα παρέμβασης σε ζητήματα υψίστης σημασίας. Όλα τα ερωτήματα και οι αμφισβητήσεις που ξεκίνησαν με το Μαύρο -και αφορούσαν π.χ. το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΡΤ και την σχέση της με την κοινωνία, τις ραδιοσυχνότητες ως προς την “ιδιοκτησία” και την χρήση τους, την ψηφιακή μετάβαση που πραγματοποιείται ήδη, το κοινωνικό φάσμα που οφείλει να διαθέτει η χώρα, την αδειοδότηση του Αρχείου της ΕΡΤ με διαφορετικές άδειες χρήσης (όπως creative commons ή public domain), την ισότιμη πρόσβαση στο υλικό της από ΑμεΑ- έχουν εξαφανιστεί από κάθε τρέχουσα συζήτηση ή διαβούλευση αυτών των θεμάτων. Θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι έχουν εξαφανιστεί ακόμα και από το φαντασιακό των εργαζομένων, με αποτέλεσμα αυτής της “φαντασιεκτομής” ακόμα και όσοι/ες επικαλούνται σήμερα με καλές προθέσεις τον αγώνα, να το κάνουν αποσπασματικά, στείρα και με προβληματικούς στόχους. Και κυρίως να αποσυνδέουν πλήρως “τα δρώμενα στην ΕΡΤ” από μια συνολική προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης. Όσο για την πλευρά αυτών που επικαλούνται τον αγώνα με κακές προθέσεις, οι μαφίες που δημιούργησαν έχουν εγκατασταθεί, παράγουν το αποτέλεσμά τους και επιβραβεύονται.
Τα τρία χρόνια αυτής της νόθας “επαναλειτουργίας”, έχω πραγματικά βαρεθεί να ακούω τη λέξη “χάσαμε” ή ανάλογες εκφράσεις αποδοχής της ήττας. Δεν με αφορά, όπως πιθανότατα και κανένα από τα πρόσωπα της αλληλεγγύης, δεν είχαμε τίποτα να “κερδίσουμε” ως άτομα, εκτός από την διαδρομή. Όμως έχοντας ζήσει την ουσιαστική διεύθυνση του Ρούσσου Κούνδουρου στο Κανάλι 15 -που φυσικά καμία σχέση δεν είχε με την αντίληψη “περί διεύθυνσης” πολλών αχυρανθρώπων με γωνιακά γραφεία στις δομές της ΕΡΤ- θα τον επικαλεστώ κλείνοντας αυτό το κείμενο.
Από την ΕΡΤ λοιπόν χάθηκε η κάβλα που για τον Ρούσσο ήταν δομικό συστατικό των ΜΜΕ. Μια κάβλα που παροδικά αναγεννήθηκε από την απελευθέρωση του δυναμικού της ΕΡΤ και το αγκάλιασμα του αγώνα της από την κοινωνία. Κι έτσι σήμερα ξεχωρίζουν σαν την μύγα μες στο γάλα μιας μίζερης διεκπεραιωτικής καθημερινής μετριότητας, ελάχιστες νησίδες περιεχομένου. Αυτές που διατηρούν μια σπίθα ακόμα ζωντανή, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να σταματήσουν ούτε την κατρακύλα, ούτε την χιονοστοιβάδα.

Ανακοίνωση του «Ασύνταχτου Μετώπου Αγώνα Δημοσιογράφων» για τα εκλογικά αποτελέσματα στην ΕΣΗΕΜΘ.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, 

το «Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων» παρέμεινε «ζωντανό» στις αρχαιρεσίες της 31ης Μαίου της ΕΣΗΕΜΘ – τις πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων ετών, αφού το ΔΣ έχει να διαχειριστεί πάρα πολύ σοβαρά θέματα, όπως αυτά των καταστατικών αλλαγών που επιβάλλει η αποσύνδεση της ΕΣΗΕΜΘ από τους ασφαλιστικούς φορείς και το νέο τοπίο που διαμορφώνουν οι αλλαγές (θεσμικές και τεχνολογικές) στο επάγγελμα μας.

Υπό αυτές τις συνθήκες και παρά τη λυσσαλέα «πολιορκία» των κάθε είδους συστημικών δυνάμεων, παρά τις αδυσώπητες συνέπειες της ανεργίας που πλήττει καλούς και άξιους συναδέλφους, παρά την οικονομική ένδεια της κοινωνίας που έχει κλονίσει τον Τύπο και τα ΜΜΕ και παρά την αιμορραγία της μάχιμης δημοσιογραφίας (με fake news, αναξιοπιστία, παραπληροφόρηση, δημιουργία νέων «τζακιών» και εργοδοτικών συμφερόντων), οι «Ασύνταχτοι» καταφέραμε να διατηρήσουμε δυο έδρες στο νέο ΔΣ της ΕΣΗΕΜΘ μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον.

Το κυρίαρχο μπλοκ συνδικαλιστικής εξουσίας, ένα μίγμα καθεστωτικών και συντηρητικών δυνάμεων που εν πολλοίς ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο κλάδος τα τελευταία χρόνια, γι άλλη μια φορά «χτυπήθηκε στο μπλέντερ» αναμιγνύοντας ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και εργοδοτικά «παραγοντιλίκια», καταλαμβάνοντας τις 7 έδρες του νέου διοικητικού συμβουλίου, σε ένα σωματείο στην εκλογική διαδικασία του οποίου προσήλθε να ψηφίσει μόλις το… 1/3 των μελών του. 

Οι εγκληματικές πρακτικές που καταβαράθρωσαν τον κλάδο, οι «παραγοντισμοί», τα  «λόμπινγκ», οι «πελατειακές σχέσεις» και η πρόσδεση στην κάθε εξουσία (κυβερνητική, εργοδοτική) οδήγησαν την πλειοψηφία των δημοσιογράφων της Μακεδονίας και της Θράκης στην αδράνεια και την απαξίωση της συστημικής, συνδικαλιστικής κάστας που διοικεί το σωματείο. Επιπλέον, οι υψηλές ετήσιες συνδρομές αποκλείουν ουσιαστικά τους άνεργους και κακοπληρωμένους συναδέλφους από την εκλογική διαδικασία. Το εναπομείναν… «κλειστό κλάμπ» έφερε το αποτέλεσμα της ανατροφοδότησης του γραφειοκρατικού μηχανισμού του.

Σε αυτό το τοπίο, οι «Ασύνταχτοι» είμαστε εδώ για να πούμε «όχι» σε άλλες εγκληματικές ενέργειές των διοικούντων την ΕΣΗΕΜΘ και να μην περάσουν αναίμακτα άλλα σκοτεινά σχέδια όπως: 

-Οι «ρεαλιστικές» αποφάσεις που οδήγησαν στην υπογραφή ατομικών συμβάσεων,

-η στήριξη των ΔΤ-ΝΕΡΙΤικών μορφωμάτων στην περίοδο του «μαύρου» στην ΕΡΤ/ΕΡΤ3,

-η συστηματική κατεδάφιση της «Μακεδονίας» και του «Αγγελιοφόρου» προς όφελος των εργοδοτών,

-η ληστεία και η κατακρεούργηση του  ΕΔΟΕΑΠ

-η συγκατάνευση κι η υποταγή που μετέτρεψαν ένα ισχυρό σωματείο σε φιλολογικό σύλλογο, οδηγώντας την πλειοψηφία των συναδέλφων-μελών της ΕΣΗΕΜΘ, να μη βρίσκουν πλέον κανέναν νόημα ή συνδικαλιστική χρησιμότητα για συμμετοχή στις διαδικασίες της.

Το «Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων» ευχαριστεί από καρδιάς όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που επέλεξαν να στηρίξουν με την ψήφο τους τη συνδικαλιστική μας συλλογικότητα, η οποία παραμένει ανοιχτή σε κάθε ιδέα και πρωτοβουλία μελών ή μη μελών, όσο και των κινηματικών εγχειρημάτων. Ευχαριστεί επίσης με την ίδια θέρμη όλους εκείνους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που αν και ήθελαν δε μπόρεσαν να συμμετάσχουν στις διαδικασίες, ούτε να ψηφίσουν (γιατί κάποιοι μεθοδικά το απαγόρευσαν), αλλά ήταν εκεί με το μυαλό τους και την ψυχή τους, αν και έχουν πιο προσωπικά προβλήματα να επιλύσουν, τα οποία κατά βάση προέρχονται από το ολέθριο φάσμα της ανεργίας που σιγά – σιγά καταπίνει τον κλάδο…

Οι «Ασύνταχτοι» είμαστε πλάι τους. Οι πόρτες στη συλλογική σκέψη και τους αγώνες είναι ανοιχτές. Το τραπέζι είναι έτοιμο για συζητήσεις, ιδέες, πρωτοβουλίες και δράσεις. Οι μάχες που έρχονται απαιτούν συνεχή καθημερινή πάλη και συντονισμό με τις παλλόμενες δυνάμεις και όχι δήθεν «στρατηγικούς» σχεδιασμούς επί χάρτου και συντεχνιακές συστημικές «λογικές». Εμείς θα συνεχίσουμε το δρόμο του αγώνα, για ένα σωματείο  συνδικαλιστικό, ελεύθερο, ζωντανό,  μαχητικό, με τη συμμετοχή όλων. 

Το «Ασύνταχτο» Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων» σε πείσμα πολλών και ετερόκλητων «μεταλλαγμένων» δυνάμεων, θα παραμείνει στο πλευρό όλων των συναδέλφων που αποφασίζουν να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Η εκπροσώπηση στο ΔΣ είναι μόνο μία πτυχή του αδιάκοπου και ανυποχώρητου αγώνα, που θα συνεχίσουμε να δίνουμε δίπλα στα κινήματα και την κοινωνία, χωρίς καμία έκπτωση στα εργασιακά – ασφαλιστικά δικαιώματά μας και την αδέσμευτη δημοσιογραφία.

«ΑΣΥΝΤΑΧΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ»

«ΑΣΥΝΤΑΧΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ» εκλογική διακήρυξη για τις εκλογές στην ΕΣΗΕΜΘ

Η παλαιά «τάξη» της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας έχει ηττηθεί στην πράξη!

Συνάδελφε-σα,

λίγες ώρες πριν την κάλπη ετοιμάζεσαι να ξαναψηφίσεις αυτούς που οδήγησαν:

-τον κλάδο στις ατομικές συμβάσεις και μετά πήγαιναν κι έκλαιγαν στα δικαστήρια ότι τους εξαπάτησαν οι εργοδότες,

-στο κλείσιμο τελικά των δυο τοπικών εφημερίδων,

-στα λουκέτα των ανταποκριτικών γραφείων εφημερίδων και καναλιών,

-πού μένουν αδρανείς ή τουλάχιστον αναποτελεσματικοί στα προβλήματα της ΕΡΤ και των τοπικών ΜΜΕ,

-που σιωπηρά συνομολογούν τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών στον αθλητικό Τύπο,

-που δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτούν με την κυβέρνηση διεκδικητικά,

-που είναι υπεύθυνοι για την απώλεια της αξίας των δημοσιογραφικών ταυτοτήτων,

-που ετοιμάζονται να μετατρέψουν το καταστατικό κάτι λιγότερο από κανονισμό πολυκατοικίας,

-που σχεδιάζουν να ενοικιάσουν το ακριβοπληρωμένο κτίριο της ένωσης;

Πόσο θεσμικός είσαι πια συνάδελφε; Λίγο πριν το ρίξεις, σκέψου  τι πας να ψηφίσεις…

Σωματεία συνδικαλιστικά ή «εξωραϊστικοί σύλλογοι», υποχείρια της κάθε εξουσίας;

Οι κάλπες ξαναστήνονται στην ΕΣΗΕΜΘ για την ανάδειξη «νέων» (παμπάλαιων στην πραγματικότητα, με την έννοια της νοοτροπίας) προσώπων του δημοσιογραφικού κόσμου Μακεδονίας-Θράκης που θα επιχειρήσουν να συνεχίσουν, αμετανόητοι, το καταστροφικό τους έργο. Αρκετά από αυτά τα πρόσωπα προέρχονται από τη μήτρα του παλαιού δικομματισμού που ρήμαξε τη χώρα, αλλά και από τη νεόκοπη κυβερνώσα αριστερά του σαρωτικού ρεαλισμού.

Τι έχει να περιμένει ο δημοσιογραφικός κόσμος από παρατάξεις και συνδυασμούς που διεκδικούν την ψήφο μας και που με την ολέθρια συνδικαλιστική τους πρακτική δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τις κλιμακούμενες αντεργατικές επιθέσεις που εξαπέλυσε σε βάρος μας, όλα τα προηγούμενα χρόνια, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο; Μήπως ήρθε η ώρα, μετά τα fake news να μιλήσουμε και για τον fake συνδικαλισμό;

Τώρα που η πόλη –συμπρωτεύουσα κατά τα άλλα- αφέθηκε χωρίς εφημερίδες και με εκατοντάδες ανέργους, αλήθεια, ποιος φέρει την ευθύνη;  Γιατί δεν αντέδρασε δυναμικά η συνδικαλιστική νομεκλατούρα που διοικεί την Ένωση όλα αυτά τα χρόνια; Θα δώσουν λόγο στον δημοσιογραφικό κόσμο όσοι από θέση συνδικαλιστικής ευθύνης προέτρεπαν τους συναδέλφους να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις ισχυριζόμενοι ότι έτσι θα σωθούν τα μαγαζιά; Το έργο της κατεδάφισης των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Αγγελιοφόρος» φέρει και τη δική τους υπογραφή.

Επιλέγοντας τον δρόμο του… «ρεαλισμού» κατέστησαν το σωματείο των δημοσιογράφων ένα κλαμπ ολίγων που μοιάζει περισσότερο με φιλολογικό όμιλο οικονομικά τακτοποιημένων μελών μακράν ενός ισχυρού, μαχητικού συνδικάτου. Οι στρατιές των ανέργων και μη εχόντων του κλάδου, επιδείνωσε την κατάσταση αφού, αδυνατώντας να πληρώσουν τις συνδρομές, τους αφαιρείται ουσιαστικά αφαιρείται  από τα μέλη το δικαίωμα της συμμετοχής.

Η συντριπτική πλειοψηφία έχει γυρίσει την πλάτη στο συνδικαλιστικό σωματείο των δημοσιογράφων Μακεδονίας-Θράκης! Γιατί, αυτό δεν είναι τέτοιο! Όταν έχουν επικρατήσει ως συνδικαλιστικές πολιτικές οι παραγοντισμοί (με όποια πρόσωπα κάθε φορά), το λόμπινγκ, οι πελατειακές σχέσεις, ο ρεαλισμός της υποταγής και τα παζαρέματα με την εκάστοτε εξουσία και εργοδοσία, καθιστώντας το σωματείο ένα γραφειοκρατικό μόρφωμα και μετατρέποντάς το σε ένα φιλολογικό σύλλογο.

Μάλιστα, την ώρα της πλήρους διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και της ισοπέδωσης του ασφαλιστικού, στήνεται το νέο  σκηνικό διαπλοκής στη μιντιακή βιομηχανία, με κυβέρνηση και νέους καναλάρχες να πατάνε σε εξαθλιωμένους εργαζόμενους και στρατιές ανέργων -ό,τι χειρότερο για την ίδια την ενημέρωση, τη δημοκρατία για την οποίαν κομπάζουν (όσοι πρωτοστατούν στην καταρράκωσή της).

Η συνδικαλιστική ηγεσία είναι συνένοχη στην «μεγάλη ληστεία μετά φόνου» του ΕΔΟΕΑΠ

Σε λίγες ημέρες στήνονται και κάλπες για ένα κακέκτυπο του παλιού ΕΔΟΕΑΠ. Στο ΔΣ θα έχουν εκπροσώπηση και θα συναποφασίζουν οι εργοδότες. Μιλάμε για εξελίξεις που οι διοικήσεις των Ενώσεων θα έπρεπε να θεωρήσουν ως αιτία πολέμου. Οι διοικούντες τα σωματεία μας -περιλαμβανομένης της ΕΣΗΕΜΘ- δεν κατάφεραν να προωθήσουν τίποτε από το αρχικό πλαίσιο 5 σημείων υπεράσπισης του Ταμείου μας που συλλογικά ο κλάδος είχε διαμορφώσει. Μας παρέδωσαν άνευ όρων, αντί να προχωρήσουν στη γενική ενημέρωση του κλάδου, συσπειρώνοντάς τον αγωνιστικά.

Σύρθηκαν στην κυβερνητική γραμμή για ατέρμονες διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες, αφού πρώτα με απόφαση της «για πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης» κατάργησε το αγγελιόσημο, προκαλώντας οικονομική ασφυξία στο Ταμείο, με αμφότερους να μας εμπαίζουν κρατώντας σε ομηρία τους εργαζόμενους στην ενημέρωση. Με κατάληξη το πραξικόπημα με το εκβιαστικό δημοψήφισμα, στην ουσία ψήφο νομιμοποίησης της αυτοχειρίας και ξεπουλήματος του ΕΔΟΕΑΠ. Για εμάς: εργοδότες, κυβέρνηση και γραφειοκράτες συνδικαλιστές είναι συνένοχοι στη… μεγάλη ληστεία μετά φόνου του ΕΔΟΕΑΠ. Κατά το προεδρείο-διοίκηση της ΕΣΗΕΜΘ, οι εξελίξεις με το ψαλίδισμα του Ταμείου μας αποτελούν… «θετική έκβαση»!

Όμως, εδώ και μερικές εβδομάδες ο ΕΔΟΕΑΠ έχει τοποθετηθεί στην προκρούστεια κλίνη και τα μνημονιακά τσεκούρια πέφτουν το ένα μετά το άλλο κόβοντας ότι περισσεύει από το αρχικό σχέδιο των εργοδοτικών “non paper” κυβέρνησης/καναλαρχών και.. των συνεργατών τους, μέσα στις γραμμές των Ενώσεων. Το τελευταίο “τσεκούρι” έπεσε με την 4η αξιολόγηση και χτύπησε σε σημαδεμένο εδώ και καιρό σημείο στο σώμα του. Έγινε το πρώτο και βασικό βήμα για τον διαχωρισμό των υπηρεσιών Υγείας του ΕΔΟΕΑΠ από την επικούρηση και την πρόνοια, μέσα από την αποκλειστική διάθεση του πόρου του 2% σε παροχές υγείας και την αποστέρηση των υπολοίπων από κάθε σοβαρή χρηματοδότηση.

Με τον τρόπο αυτό σπάει ο ενιαίος ΕΔΟΕΑΠ και καταργείται το βασικό καταστατικό του χαρακτηριστικό σαν οργανισμός αλληλεγγύης. Έτσι, γίνεται πράξη αυτό που από παλιά είχαν επιδιώξει οι διάφορες “πλειοψηφίες” στα ΔΣ του για να σπάσει η χρηματοδότηση υγείας – επικούρησης ΕΔΟΕΑΠ και να ανοίξει ο δρόμος για την δημιουργία ενός υβριδικού τύπου επαγγελματικού ταμείου.

Γραφειοκράτες συνδικαλιστές θιασώτες των «λουκέτων» στα ΜΜΕ

Τα τελευταία μνημονιακά πέτρινα χρόνια, βιώνουμε τη συνολική αναδιάταξη του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου και την πλήρη αναμόρφωση του τομέα της ενημέρωσης, με το καινούργιο σκηνικό διαπλοκής να στήνεται στη μιντιακή βιομηχανία, πατώντας σε εξαθλιωμένους εργαζόμενους και ένα κρανίου τόπο στα εργασιακά.

Τελευταία χαρακτηριστική περίπτωση στη Θεσσαλονίκη η  διακοπή κυκλοφορίας της «Μακεδονίας» μετά την επίσχεση εργασίας στην οποία έχουν προχωρήσει εδώ και δύο μήνες οι απλήρωτοι επί 15μηνο εργαζόμενοι –με την  εργοδοσία να επιχειρεί μεθοδεύσεις απαλλαγής των οφειλόμενων,  με κόλπα «επιχειρηματικού ξεπλύματος» που ακολουθήθηκαν σε αθηναϊκά  εκδοτικά συγκροτήματα. Την ίδια ώρα, «πτωχευμένοι» και μη βαρόνοι του Τύπου, «παρκάρουν» τα εκατομμύρια των κερδών τους στους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους.

Επιπλέον από την απερχόμενη διοίκηση της ΕΣΗΕΜΘ είχαμε και φαινόμενα εναντίωσης κατά συναδέλφων που αντιστάθηκαν, αγωνίστηκαν και… απολύθηκαν ή διώχθηκαν. Όπως η περίπτωση της «Μακεδονίας» και της στάσης του προεδρείου προς πλήρη εξυπηρέτηση της εργοδοσίας. Ενδεικτική και η πολιτεία του μετά τη διακοπή της κυκλοφορίας της εφημερίδας τον περασμένο Οκτώβριο. Από τότε και μέχρι σήμερα, δεν έχει προχωρήσει σε καμία κινητοποίηση διαμαρτυρίας, δεν έχει καταφερθεί ούτε μία φορά κατά της εργοδοσίας των Ρήγα και Σουλοπούλου. Αντίθετα μάλιστα, στηρίζουν τις εργοδοτικές-διευθυντικές μεθοδεύσεις και ερμαφρόδιτα διάδοχα επιχειρηματικά σχήματα-πλυντήριο της εργοδοσίας.

Οι οπαδοί του «μαύρου» στην ΕΡΤ/ΕΡΤ3… καραδοκούν

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 5 χρόνια από το «μαύρο» στην ΕΡΤ ή 3 χρόνια από την επαναλειτουργία της. Οι μεθοδεύσεις κόντρα στον αγώνα των εργαζομένων στην ελεύθερη αυτοδιαχειριζόμενη δημόσια ραδιοτηλεόραση την περίοδο του «μαύρου», έδωσαν τη θέση τους στην απραξία, το παραγοντιλίκι, τις επαφές για δημόσιες σχέσεις, κλείνοντας το μάτι στην κυβερνητικά διορισμένη διοίκηση που αφέθηκε ανενόχλητη:

Να στερεί από την ΕΡΤ3 όχι μόνο τη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια αλλά ακόμη και τους απαραίτητους πόρους για να υπηρετήσει το ρόλο της

Να υποβαθμίζει τους περιφερειακούς σταθμούς, να τους ενσωματώνει στο διοικητικό πλαίσιο της κεντρικής ΕΡΤ και να τους απαξιώνει αναγκάζοντάς τους να αναμεταδίδουν τα ραδιοφωνικά προγράμματα της Αθήνας.

Να καταρτίζει οργανόγραμμα, γενικό κανονισμό προσωπικού και Συλλογική Σύμβαση Εργασίας χωρίς καμία διαβούλευση με τους δημοσιογράφους και το σωματείο τους.

Να δομήσει ένα γραφειοκρατικό, χαώδη και ατελέσφορο μηχανισμό, όπου οι ισορροπίες ανάμεσα σε λίγους καθορίζουν το παρόν και το μέλλον των εργαζόμενων.

Να επαναπαγιώσει, δια της ηχηρής απουσίας της ΕΣΗΕΜΘ, όλες τις πρακτικές που συμβάλουν στον κυβερνητικό έλεγχο και στην αυτολογοκρισία

Να συνεχίζει την αποειδίκευση και να συρρικνώνει το μεράκι και τη δημιουργικότητα που πάντα στο χώρο της Μακεδονίας και Θράκης, άφηνε έρευνες, ντοκιμαντέρ κλπ ως παρακαταθήκη για τη συλλογική μνήμη

Να συνεχίζει την κατάφωρη αδικία σε βάρος των συναδέλφων που δικαιώθηκαν το 2006 για πάγιες και διαρκείς ανάγκες που για χρόνια κάλυπταν με μπλοκάκια, ωστόσο αντιμετωπίστηκαν ως εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας με αδικαιολόγητα κουτσουρεμένες αποζημιώσεις. Και παρά τη δέσμευση στο νόμο της επαναλειτουργίας ότι αυτό θα διευθετηθεί με ΚΥΑ, να παρακολουθεί η ΕΣΗΕΜΘ ως παρίας, υποτιθέμενες λίστες να ανταλλάσσονται μεταξύ διοίκησης ΕΡΤ και συναρμόδιων υπουργών. Τι απάντηση θα δώσουν οι διοικήσεις του χθες και του αύριο σε όσους περιμένουν την αναγνώριση της προϋπηρεσίας αυτής για να βγουν στη σύνταξη;

Μονόδρομος ο αυτοοργανωμένος αγώνας από τα κάτω

Πέρα κι έξω από στενά συντεχνιακές νοοτροπίες, η πραγματική μας δύναμη είναι άλλη: Σε ένα περιβάλλον γενικότερης εργασιακής κατακρεούργησης, με το βάρβαρο χτύπημα στο κατακτημένο με πολύχρονους αιματηρούς αγώνες δικαίωμα στην απεργία, την ασφαλιστική ισοπέδωση, τη φτωχοποίηση, του ξεπουλήματος των δημόσιων αγαθών, τις ιδιωτικοποιήσεις, τους πλειστηριασμούς, τη συνολική αναδιάρθρωση του μιντιακού τοπίου προς όφελος των νέων βαρόνων του Τύπου και την προκλητική απόκρυψη του πλούτου των ελίτ στους «φορολογικούς παραδείσους», η μόνη οδός που μας απομένει είναι να συνεχίσουμε την κοινή πάλη με όλη την αγωνιζόμενη κοινωνία ενάντια στους σύγχρονους δυνάστες μας από… όπου και αν προέρχονται.

Εμείς λέμε ότι είναι στο χέρι όλων μας, η δυνατότητα να ενδυναμώσουμε τους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ μας, ανάμεσα σε όλες τις ειδικότητες εργαζομένων στα ΜΜΕ και να παλέψουμε όλοι μαζί, για τα δίκαια του κλάδου μας και των δικαίων όλης της κοινωνίας. Η υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, οι αξιοπρεπείς μισθοί, η ασφάλιση, η παύση της εργοδοτικής-κρατικής τρομοκρατίας, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων μας.

Τώρα, όσο ποτέ στο παρελθόν, χρειαζόμαστε μια ασύνταχτη Ένωση, που δεν συντάσσεται με τον ρεαλισμό της μοιρολατρικής αποδοχής αυτής της καταστροφής που βιώνει ο κλάδος και η κοινωνία. Πάγιο αίτημά μας είναι η δημιουργία ενός ισχυρού πανελλαδικού συνδικάτου Τύπου με αγωνιστικό-ταξικό προσανατολισμό, διακηρύττοντας την αναγκαιότητα για ένα κλάδο, ένα ταμείο, ένα συνδικάτο.

Διατρανώνουμε ότι θα συνεχίσουμε στο δρόμο του αγώνα που έχουμε επιλέξει, για ένα σωματείο συνδικαλιστικό, ελεύθερο, ζωντανό, αλληλέγγυο, μαχητικό.

Δεν σωπαίνουμε! Στις εκλογές της ΕΣΗΕΜΘ 31 Μάη 2018 ψηφίζουμε:

«Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων»